à la Ala

poniedziałek, 14 marca 2011

Wiosna wiosna wiosna, ach to Ty!


Nadchodzi powoli wiosna!! Jeszcze jest nieśmiała i bojaźliwa, ale już niedługo zachwyci nas pełną paletą barw i zapachów! A co najważniejsze, wysoką temperaturą! Już nie mogę się doczekać wieczorów spędzanych ze znajomymi na Powiślu, siedząc na dworze bez akompaniamentu szczękających zębów :-) Życie w czasie wiosny jest lepsze!

Ballada o Żółtej Nakrętce


Odkąd tylko pamiętała, nie lubiła dotyku. Odczuwała szczerą awersję przed kontaktem fizycznym. Reagowała histerycznie na samą myśl o tym, że znowu jakieś parszywe ręce będą ją miętosić i ściskać. Obracać we wszystkie strony, a potem odstawiać na półkę w geście obojętności. Jakby była rzeczą, zwykła nakrętką bez duszy. Jakby nie miała dla nikogo znaczenia, a jej egzystencja była wynikiem prostej kalkulacji. Jakby miała datę ważności, po upływie której wyrzuca się ją ze świadomości, z domu, z pamięci.

Tak, odkąd tylko pamiętała nie lubiła dotyku. Tak naprawdę to nie wiedziała dlaczego, ani kiedy rozpoczęła się jej nienawiść. Czuła się jak Don Kichot w walce z wiatrakami. Wiedziała, że jest na straconej pozycji, że przegra. Czuła, że nie ma wyjścia, w końcu po to właśnie została stworzona. Była efektem żartu, kpiny swojego stwórcy, który musiał cierpieć na maniakalną potrzebę macania! Na pewno tak właśnie było. I fatalny zbieg okoliczności sprawił, że trafiło właśnie na nią, właśnie ona musiała zostać nakrętką. Spośród tylu przyborów i przyrządów. Nakrętka. A wystarczyłoby, że zostałaby zapałkami. Brak dotyku gwarantowany. Życie krótkie, ale pełne podniety, "podjarania". Tak właśnie powinno być. To byłoby fair. Szkoda, że tak szybko musiała się przekonać, że życie wcale nie jest fair. W zasadzie to jest "far far away" od bycia fair.

Jedyne o czym marzyła, co trzymało ją przy życiu to wizja recyclingu. Nasłuchała się, że to możliwość na drugie życie, nową szansę. Wierzyła, że moda zrobi swoje i także jej uda się zaciągnąć do tego programu. Nie przypuszczała nawet, że los zgotował dla niej inne zakończenie.

To była niedziela, chyba maj. Jak zwykle znajdowała się na stole, skąd miała doskonały widok na cały pokój. Na łóżku leżał Michał, jej właściciel. Cierpiał na co po weekendowego kaca mordercę. Widać było, że przez ostatnie dni nie wylewał za kołnierz. Ostatkiem sił sięgnął po nią, zakręcił jej w głowie i upił wielkiego łyka z butelki na której mieszkała. Odniosła wrażenie, że po tym zrobiło mu się jeszcze gorzej. Wstał z łóżka, podszedł do okna i zaczerpnął świeżego powietrza. A przynajmniej wiosennego, bo w Warszawie o świeżość trudno. Zakręciło mu się w głowie i opadł na fotel. Nieszczęśliwy traf chciał, że podczas upadku, w chwili nieuwagi, wypuścił z rąk zarówno butelkę jak i Ją, Żółtą Nakrętkę. Poszybowała prosto przez otwarte okno w szybką podróż w dół. Na szczęście spadła na mięsisty trawnik i nie poobijała się za bardzo. Nieco poturbowana spojrzała w górę. Pierwszy raz od momentu w którym ją kupiono, zobaczyła niebo. Piękne, idealnie błękitne i bezchmurne niebo. Była wolna! Ogarnęła ją euforyczna radość. Zachłysnęła się nowo zdobytą swobodą, w końcu tylko myśli o niej trzymały ją przy życiu. Leżąc tak na trawie ogrzewana promieniami słońca nie zauważyła zbliżającej się postaci. Zanim się obejrzała, Kasia podniosła ją z ziemi i schowała do kieszeni. Od dawna zbierała podobne zakrętki, trzymając je w wielkich słojach znajdujących się na różowych mebelkach jej pokoju dziecięcego. Nie wiedziała dlaczego to robi, ale sprawiało jej to radość. Wydawało jej się, że w ten sposób nadaje ich egzystencji sensu.

Żółta Nakrętka mało pamiętała z tamtego dnia. Obudziła się rano w przytulnym pokoju małej dziewczynki. Leżała na półce, razem z garściami innych nakrętek. Każda była inna i wyjątkowa, wszystkie uśmiechnięte. Nikt ich nie traktował przedmiotowo, każda miała swoje miejsce i swoją historię. Były bezpieczne. Tak jak i Ona. W końcu mogła znaleźć spokój, wykorzystać drugą szansę. I pożyć! Udało jej się. I pomyśleć, że wcześniej bardziej od dotyku nie cierpiała tylko dzieci. Jakże życie bywa przekorne ;-)




P.s: Nie, nie naćpałam się :-P Musiałam coś takiego napisać i pomyślałam, że wrzucę też na bloga. Enjoy.

czwartek, 3 marca 2011

Oda do pączka!


Nie jestem fanką pączków i nigdy nią nie byłam. Należę bowiem do tej innej grupy, skupiającej oddanych wyznawców czekolady. Uwielbiam ją w każdej postaci i w każdych ilościach, o każdej porze roku i dnia. Wielce ubolewam z powodu jej kaloryczności, co stanowi jeden z moich większych życiowych dramatów :-P
Zatem wyjaśniliśmy to sobie – nie lubię pączków! Dziś jednak jest tłusty czwartek, a pączki są niejako wpisane w standard tego dnia. Z tego też powodu postanowiłam go należycie uczcić. Od miesiąca wyobrażałam sobie jak to uda mi się zjeść pączka idealnego – olbrzymiego, oblanego grubą warstwą lukru i z obfitą ilością różanej marmolady wewnątrz. Taki był plan. Problem leżał tylko w logistyce, ponieważ na mojej drodze do pracy nie znajduje się żadna cukiernia, a po pracy po pączkach pozostanie już tylko wspomnienie. Tłumacząc sobie tę stratę dbaniem o figurę porzuciłam marzenie o wymarzonym pączku. Teraz już wiem, że to była bardzo pochopna decyzja! W pracy zostałam obdarowana milionem kalorii w postaci pączka o którym namiętnie śniłam. Był cudowny! I właśnie z małej przyjemnostki postanawiam zrobić nadrzędną zasadę nie porzucania marzeń! Dzisiaj jest to mój powód do dobrego nastroju i przykład na celebrację małych radości. Jak to mówią, mała rzecz, a cieszy! I oby poszło w cycki! ;-)

czwartek, 17 lutego 2011

Wenecja Północy


Szwecja to piękny i malowniczy kraj, do niedawna też tajemniczy. Głównie za sprawą położenia geograficznego, trzymała się na uboczu Europy i nie dążyła do integracji z resztą kontynentu. Bogata, samodzielna i samowystarczalna celebrowała swoją skandynawską odmienność, wcale nie czując się z tego powodu wyobcowana. Na przestrzeni lat, przede wszystkim za sprawą integracji europejskiej, Szwecja przysłowiowo „wyszła do ludzi”. Tanie linie lotnicze umożliwiły konwergencję czasoprzestrzenną, a turyści rozpoczęli gromadnie Skandynawów odwiedzać. Okazało się że wbrew stereotypom, Szwedzi wcale nie są zimni w obyciu i wycofani, ale to ludzie przyjacielscy, kontaktowi i obdarzeni rewelacyjnym poczuciem humoru. Są ciekawi świata i chętni do nawiązywania znajomości. Uwielbiają zabawę, tańcząc i pijąc do późna w klubach i pubach. Świetnie ubrani, zadbani, z fryzurami niczym Brad Pitt w „Bękartach wojny” i bardzo bardzo przystojni, stanowią łakomy kąsek dla turystek (i turystów :-).

Stockholm, nazywany również „Wenecją północy” prezentuje się olśniewająco, tak jak na stolice przystało. Zbudowany na czternastu wyspach połączonych ze sobą 53 mostami stanowi prawdziwe miasto na wodzie. Obecnie jest bogatą i prężnie rozwijającą się metropolią, ale względy ekonomiczne nie zaburzyły jego spokojnego rytmu. Życie tutaj toczy się powoli, a mieszkańcy są mistrzami w celebrowaniu prostych przyjemności.

Miałam to szczęście, że również ja mogłam zakosztować magii Stockholmu. Muszę przyznać, że miasto zrobiło na mnie piorunujące wrażenie. Przyleciałam do stolicy na wieczór, sądziłam, że po zmierzchu za dużo nie zobaczę, ale bardzo się myliłam. Stockholm wydaje się być olbrzymi i niesamowicie przestronny, co dodatkowo potęguje szklana architektura. Ponadto wszystkie domu, biura i urzędy są rozświetlone. Co ciekawe, nikt nie używa tam zasłon, także ulice skąpane są w świetle niczym za dnia. Ulice są czyste, ludzie pomocni i pogodni. Design jest oszałamiający. Nie mogłam oderwać się od sklepów, byłam z nich dosłownie wywlekana przez towarzyszkę podróży. Wspaniałe galerie i zabytki, piękne widoki. To prawda, że ceny przyprawiają o zawrót głowy, ale warto w tym mieście zrezygnować z oszczędzania. I również warto wybrać się na clubbing. Dje z najwyższej półki, wystrój klubów pierwszoligowy. Aż mi smutno jak o tym teraz piszę. Droga powrotna do Polski upłynęła nam w ciszy. Wielki smutek zagościł w naszych serduszkach… Póki co Stockholm musi zostać dla Nas jedynie miejscem wypadowym, ale dobrze jest mieć tak spektakularne koło ratunkowe!

piątek, 11 lutego 2011

Kobiece prawo do szpilek


„Kobieto! Puchu marny!” Bynajmniej! Czasy opisywane przez Mickiewicza odeszły do lamusa ustępując tym samym miejsca nowej rzeczywistości. W dzisiejszych czasach to kobiety rządzą światem i to kobiety muszą z nim codziennie toczyć boje. Nie mają już dzielnych rycerzy w lśniących zbrojach do obrony. A żeby mogły robić to z gracją i przy okazji uratować jakiegoś zbłąkanego mężczyznę z opresji, potrzebują odpowiedniego oręża. Butów!

Życie jest agresywne jak nigdy dotąd, rządzone nie tyle brutalnymi prawami natury co bezwzględnymi prawami rynku. W obliczu pokoleń wychowywanych bez ideałów, pokoleń odczuwających strach na myśl o odłączeniu od Internetu, coraz trudniej jest zachować zdrowy rozsądek, spokój ducha i cenne wartości. Co zrobić kiedy czas wycieka spomiędzy palców, samotność chłoszcze po twarzy a zegar biologiczny bezwzględnie tyka? Należy stanąć na wysokości zadania! A ponieważ żyjemy w warszawskich realiach a nie w nowojorskich, nie dane jest nam użyć do tego szpilek od Manolo, ale też potrafimy sobie radzić. I to z jakim skutkiem!

Każda z tych kobiet chce być wyjątkowa. Każda z nich jest wyjątkowa! One nie znoszą schematów, wrzucania w sztywne ramy, bez znaczenia czy to przez społeczeństwo, mężczyzn czy rywalki. Chcą być wolne i móc kroczyć z podniesionymi głowami, bez zwracania uwagi na to czy to wypada. Skromność i uległość nie są już sexy! Teraz jest miejsce tylko dla kobiet z pazurem, wysublimowanych „zołz”.

Codzienność zmusza do kompromisów, przystosowywania się. Weźmy tytułowe szpilki właśnie – nie zostaną założone jeśli mężczyzna jest niskiego wzrostu, bo to ugodzi w jego delikatne ego. A czy ktoś kiedyś pomyślał o kobiecym ego? I właśnie dlatego, że nie, kobiety się zbuntowały i same przejęły kontrolę nad losem. Tym razem nie pozwolą sobie na bycie bezwładnym patykiem porwanym przez nurt rzeki. Teraz to one są rzeką, one narzucają rytm, wyznaczają reguły gry.

Kobiety mają prawo do szpilek! Kobiety mają prawo do wolności i do bycia odważnymi, do sięgania po marzenia. Czas wyjść na ulice i dumnie kroczyć. Idzie nowe i niewiadomo co tym razem przyniesie, dobrze, żeby spotkało je kiedy będą twardo stały na własnych, olśniewająco pięknych nogach.

niedziela, 30 stycznia 2011

Oby do wiosny...


Niech już ta straszna zima się skończy! Ile można przedzierać się przez zaspy?! Na prawdę, w tym roku jak w żadnym dotychczasowym, starałam się nie wybrzydzać i znosić wybryki pogodowe godnie. Mówię jednak zdecydowane dość! Basta! VETO! Mam dość zamarzania rano, popołudniu, w nocy. Mam dość wydawania astronomicznych kwot na taxówki. Mam dość przesiadywania w zatłoczonych nastolatkami pubach i klubach. Dość duszenia się w palarniach (nawet jeśli sama nie palę to zawsze znajdzie się ktoś, komu trzeba dotrzymać towarzystwa!). W końcu, mam dość noszenia miliona warstw ubrań, szalika, czapki, rękawiczek i Bóg jeden raczy wiedzieć czego jeszcze! Chcę wyjść na dwór, usiąść na trawie, napić się na Powiślu Ciechana, pobiegać bez ryzykowania poślizgnięciem. Chcę założyć sukienkę i japonki, wrócić do domu spacerem, poczuć słońce na twarzy. Przestać żyć w ciemnościach jak nietoperz... Ja chcę wiosny :(

sobota, 29 stycznia 2011

O tropikalnym Sylwestrze słów kilka


Mówią, że lepiej późno niż później, dlatego nie zrezygnowałam z po-sylwestrowego wpisu i mimo, że z delikatnym opóźnieniem to podzielę się z Wami moimi wrażeniami.

Tytułem wstępu opiszę pokrótce mój stosunek do dnia 31 grudnia. Otóż uważam, że Sylwester to dziwny dzień. Wymusza na ludziach szampański nastrój i uczestnictwo w hucznych celebracjach, a tych wolących zostać w domu, milcząco napiętnuje. Pytanie co tu świętować? Fakt, że kolejny rok minął i jesteśmy coraz bliżej śmierci? Dla mnie to średnia okazja i nigdy za tym dniem nie przepadałam. Życiowa przekorność sprawiała jednak, że wszystkie moje Sylwestry były bardziej niż udane. Nie niszcząc tej tradycji tak samo było też w tym roku. Przepraszam, w minionym.

Meteorolodzy już od września straszyli nadchodzącą epoką lodowcową, w związku z czym łapiąc ostatnie promienie słońca rozmyślaliśmy nad wyjściem z tej patowej sytuacji. W końcu, wraz z grupą znajomych, wpadliśmy na genialny pomysł ucieczki w tropiki. A gdzie je najłatwiej znaleźć? Oczywiście pod Berlinem.

Tropical Islands to wielka balon pod którym w 30 stopniach można delektować się cieplutką wodą, piaskiem i koktajlami z parasolką w środku zimy. Gdy po całym dniu zwiedzania Berlina przekroczyliśmy próg raju poczuliśmy wręcz niebiańską błogość. Wskoczyliśmy w stroje plażowe i pobiegliśmy rozbić obozowisko na plaży, tuż nad brzegiem…basenu :) Piach był zimny, ale atmosfera wspaniała. Nad głowami latały nam papugi, wszędzie tliły się pochodnie. Las tropikalny pięknie pachniał. Nic więcej od życia nie potrzebowaliśmy. Lataliśmy na zmianę od jednego jacuzzi do drugiego. Roztapialiśmy się w saunach, chłodziliśmy w Morzu Południowym. Pływaliśmy w lagunie, zjeżdżaliśmy ze zjeżdżalni. Było naprawdę idealnie. Kapitalny relaks zaprawiony drinkami pitymi z bidonu. Żyć nie umierać. Po północnych fajerwerkach przenieśliśmy się stadnie na drewniane leżaki i po kolei zasypialiśmy.

Rano obudziło nas ostre słońce przebijające się przez przezroczysty namiot. Zapewniam Was, że nie ma nic lepszego od pobudki w tropikach! Przed przyjazdem na Wyspę planowaliśmy zaraz po Sylwestrze pojechać spowrotem do Berlina, jednak nie mogliśmy tak szybko rozstać się z atrakcjami w cieple. Nadrabialiśmy zaległości z dnia powszedniego podczas spaceru po Lesie Tropikalnym, a także bawiąć się jak dzieci na olbrzymim placu zabaw i biesiadując w restauracjach. Wieczorem udało nam się w końcu zmusić do wymarszu. Tylko dzięki temu, że Berlin nocą jest genialny nie doznaliśmy szoku termicznego, ani żadnego innego. Włóczyliśmy się po ulicach z kebabami w rękach. Odwiedzaliśmy stare kąty, zwiedzaliśmy muzea i galerie. Piliśmy piwo i zaśmiewaliśmy się do łez. Dwa dni później każdy z nas był już w swoim domu. Przykro było wracać, ale to co przeżyliśmy jest nasze! Jeśli każdy rok będzie się w ten sposób kończył to nie mamy się czym martwić.