Nikt nie pisze krytycznych artykułów o służbie zdrowia,
a ja zastanawiam się dlaczego? Czy wynika to z presji amerykańskiego lifestylu
brutalnie narzucającego światopogląd nakazujący uśmiechanie się niezależnie
czy jest ku temu powód czy nie? A może chodzi o obawę przez wszechmocnym "konsylium" i strach, że nie pomoże w najczarniejszej chwili, z uwagi na wcześniej
wygłaszaną krytykę? Nie wiem, ale żaden z tych powodów nie wydaje mi się
wystarczająco dobry. Choroby były, są i będą i nie ma w tym nic wstydliwego czy
deprecjonującego naszą wartość. Natomiast jeśli chodzi o zemstę
lekarzy, to nie należę do tego gatunku ludzi, którzy wszędzie węszą spisek i ślepo ufają swoim informatorom. Dlatego postanowiłam podzielić się z Wami
doświadczeniami, które przypominają bardziej czarną komedię niż horror, ale nie
dajcie się zmylić. Mimo groteskowej formy, mnie przez większość czasu wcale nie
jest do śmiechu.
Tego jak działa państwowa służba
zdrowia nie rozumie nikt - ani lekarze, ani pacjenci, ani urzędnicy. W sytuacji
dezinformacji łatwiej wszak o nadużycia. Biurokracja, absurdy i niejasności
wpędzają pacjentów we frustracje i desperację, która z kolei popycha ich do
niechętnego acz koniecznego korzystania z usług prywatnych, ku uciesze adeptów
medycyny. Gorzej, gdy nie chodzi o jednorazowy katar czy ból brzucha, a
specjalistów konkretnych dziedzin jest jak na lekarstwo i najczęściej osiadli w
szpitalach, w których jak to w ulu, panują zasady jeszcze dziwniejsze niż w
przychodniach. Jak się w tym wszystkim odnaleźć i nie oszaleć? Z doświadczenia
mogę śmiało powiedzieć – nie da się!
Wyobraźcie sobie sytuację, że
potrzebujecie iść do specjalisty rzadkiej dziedziny, która, jak się okazuje po
latach konsultacji, jest wciąż na poziomie szamańskim i bardziej przypomina
wróżenie z fusów przy pełni księżyca niż medycynę XXI wieku. Mowa oczywiście o
hormonach, magicznych związkach chemicznych, które potrafią normalnego
człowieka zmienić w bestię rodem z bajek braci Grimm. Sprawa komplikuje się
jeszcze bardziej, gdy chodzi o kobietę i jej zasób hormonalny, który zdaje się
być workiem bez dna. Mamy tych cudacznych związków miliony, a na domiar złego
zmieniają się w zależności od fazy cyklu, pory roku czy wahań na giełdzie. Żeby
ocenić co nam w duszy, a raczej w skórze i flakach gra, należy to wszystko
badać z krwi, robić USG czego się da, ściskać, głaskać i analizować. I nie za
jednym razem, ale za kilkoma, czy nawet kilkudziesięcioma. Chcecie wiedzieć jak
wygląda diagnostyka hormonalna w tym kraju, zakładając, że nie macie wypasionego
pakietu w prywatnej placówce? Ja chętnie Wam opowiem.
Załóżmy, że zauważyłyście w swoim
organizmie coś dziwnego, może to być cokolwiek, chroniczny ból głowy,
pogorszenie się jakości cery, nieregularny cykl czy obniżenie nastroju. Nie ma
znaczenia o co chodzi, ale wiecie, że wcześniej tego nie było, po czym nagle
się pojawiło i nie ustępuje. Internista jasno powiedział – iść do endokrynologa!
Pytanie, do którego? Nikt nikogo nie umie polecić, więc kierujemy się do
najlepiej znanego nam lekarza – Doktora Google. Na forach znajdujemy kilka mniej opluwanych
nazwisk, pytamy znajomych, wybieramy. Po wstępnej selekcji decydujemy się na
wizytę w wytypowanej placówce, gdzie podobno włada Jego Najgenialniejszość. Podchodzimy do rejestracji, aby zmierzyć się wzrokiem z niesympatyczną i
bezwzględną niczym komornik w domu u emeryta „Panią z rejestracji” i usłyszeć słowa
wypowiedziane z podłą satysfakcją, że wizyta już za półtora roku. Jak każdy
normalny człowiek wpadamy wtedy w panikę, kręcąc w głowie film osadzony w przyszłości,
w której wyglądamy już jak wilkołak lub bazyliszek i zaczynamy żmudne
pertraktacje z siłą wyższą. Zniżamy się do poziomu okienka i pytamy, błagamy, opowiadamy bajki, płaczemy, pochlipujemy, starając się miejsce w kolejce wymusić.
Porażka na całej linii! Wracamy na tarczy do domu ze świadomością, że sami na siebie to
nieszczęście ściągnęłyśmy, bo zamiast żyć po ludzku to wiedzione masońską dociekliwością
cudujemy i chcemy wiedzieć co nam jest. Z rozpaczy dzwonimy po słowa otuchy do siły
wyższej – do mamy.
Mama jak to mama, życie za PRLu
zna, więc lepiej wie jak należy się w świecie z filmów Barei poruszać. Tu
podzwoni, tam popyta i w mig znajduje rozwiązanie. Okazuje się, że ten sam, Jego
Magnificencja, Profesor Bóg Jaśnie Oświecony, Pan Życia i Śmierci, prowadzi
również prywatną praktykę. Wystarczy jedynie zadzwonić w godzinach 14:00-16:00
w jeden z dwóch magicznych dni tygodnia i umówić się na platynową wizytę. Ta
przyjemność kosztuje jedyne 250 zł, czyli dwa tygodnie jedzenia, tanizna! Jedzenie jest przereklamowane!
Zapisujemy się zatem, aby po dwóch tygodniach dostąpić
zaszczytu 15 minutowej audiencji w trakcie której dowiadujemy się, że Jego Wielebność
Przenajmądrzejsza nie będzie czytał z runów (starszych niż 3 miesiące wyników)
i mamy wrócić z pełną listą wyników badań hormonalnych. Jeszcze w tak zwanym
międzyczasie nie pytając o zgodę pobiera od nas próbkę za którą wisimy 100zł,
ale nie mając ich w portfelu (płatność tylko gotówką, a miało być 250!)
wypisuje nam dług. I tak oto, wczoraj zdrowe i z czystym kontem dziś splugawione i zadłużone wracamy do domu. Uwierzcie mi na słowo, tych
hormonów jest multum, szczególnie u kobiety w kwiecie wieku. Gabinet Jego Cudowności opuszczamy podłamane, w ręce trzymając karteczkę zapisaną dziwacznymi nazwami i nakazem zrobienia
ich u znajomego medyka, „bo on jest najlepszy, a inni to partacze”.
Dla jasności, jeden hormon to średnio 30-90zł. Co robimy? Tak, zgadliście,
znowu telefon do mamy.
Mama i tym razem przychodzi z
pomocą i wpada na genialny pomysł, żeby umówić się na wizytę do państwowego
specjalisty, wziąć go na litość, dać na mszę i poprosić o skierowania na
badania państwowe. No to jeszcze raz! Wstajemy o 6 rano, żeby stanąć w kolejce
jak za czasów, o których uczyłyśmy się na lekcjach historii i wraz ze znajomymi
z domu starców zapisujemy się do internisty. Internista pisze skierowanie do
endokrynologa, do którego zwykle czeka się kilka miesięcy, ale jak ma się
szczęście i ściszy się głos to można usłyszeć jak na ziemię zstępuje Duch
Święty i wstawia się za nami u Baranka. Udało się! Mamy skierowania! Pełne entuzjazmu dajemy otworzyć sobie żyły. Tryskające krwią z radością jemy
czekoladę i czekamy na wyniki.
Po kolejnych tygodniach wracamy
do Jego Najgenialności pokorne jak córki marnotrawne i wznosimy oczy ku
niebiosom. Słyszymy wyrok: „Nic z tego nie wynika, muszę Panią położyć w mojej
klinice. Proszę, tu jest dokładna instrukcja co musi Pani zrobić. Jeśli nie
zamierza Pani z niej skorzystać, proszę uprzedzić moją sekretarkę, łóżka u mnie
są na wagę złota, podobnie jak mój czas.”
Obiecujemy, że będziemy dzielne niczym żołnierze w okopach i nie zawiedziemy, stawimy się o świcie z pidżamą w
misie i różowymi kapciami w torbie. Oglądamy instrukcję postępowania, która
wygląda jak mapa wyspy skarbów, pełna jest strzałek, zakreśleń i symboli. Wiemy
już co mamy robić, pozostaje tylko czekać na odpowiedni dzień cyklu. Warto
dodać, że „moja klinika” to nic innego jak szpital państwowy, gdzie miesiąc
wcześniej na to samo złote łóżko kazano nam czekać 1,5 roku.
Gdy sądny dzień nadchodzi jesteśmy
całe podekscytowane, jak przed pierwszym dniem szkoły. Wszystko wydaje się nowe
i pełne obietnic. Jedziemy do strefy zero, a tam wszystkie pielęgniarki się uśmiechają,
przemile konwersują, żartują. Pokoje są czyste i przestronne. W łazience jest
krem do rąk i papier toaletowy. Posiłki są zbilansowane i dietetyczne. Czujemy się niczym w SPA, z tą różnicą, że zamiast zabiegów w błocie, musimy oddawać 9
razy da dobę krew przez 3 dni z rzędu. Jednak nawet najlepsze wczasy mają to do siebie, że kiedyś
muszą się skończyć. Tak samo jak i nasz pobyt w klinice. Nastał czas na powrót
do Jego Przenajmądrzałości, który w szpitalu nie ma zwyczaju podsumowywać
pobytów. Aby usłyszeć co nam się w ciałku zepsuło, trzeba wrócić i zapukać do drzwi chatki ulepionej z 200 złotowych banknotów.
Jego Mądrość patrzy bystrym okiem
w 9-cio stronicowy wypis, a my mamy wrażenie jakby czytał w nas jak w otwartej
księdze. Słyszymy diagnozę, którą ledwo rozumiemy, ale nie mamy co zadawać pytań, bo Jego Genialność
nie jest od tłumaczenia tajników medycyny. My pacjent, my słuchać, my płacić.
Wychodzimy z receptą i kolejną listą badań do zrobienia. Bogatsze o doświadczenie
nie musimy już dzwonić bezradne do mamy, wiemy co robić. Dziarsko idziemy do
internisty, ale okazuje się, że w międzyczasie zmieniły się zasady i internista
już nie może takich skierowań wypisywać. Ale jest empatyczny i pomocny,
wystawia skierowanie do endokrynologa. Zapisujemy się do dajmy na to 150-cio letniej
Pani, która co jak co, ale na pewno ma wnuki i celebruje zdrowie i wartości rodzinne.
Siadamy vis-a-vis jej biurka pełne pokory i nieśmiało pokazujemy kartę choroby,
wypis ze szpitala, wszystkie dowody na to, że coś nam się w środku
rozregulowało. Z nadzieją w załzawionych oczach prosimy czy nie mogłaby nam pomóc i wypisać tych skierowań, bo inaczej będziemy zmuszone uciąć kotu dzienną rację Whiskasa,
żeby opłacić prywatne badania i kolejną wizytę u Jego Wybitności. Dialog
wyglądał mniej więcej tak:
Pani lekarz: Ja jestem lekarzem,
a nie skrybą od wypisywania skierowań. Nikt nie będzie mi mówił co mam robić.
Nie zgadzam się z tym leczeniem. Skoro ma Pani fanaberie leczyć się prywatnie
to stać Panią na prywatne badania.
Ja: To nie są fanaberie, ale
przez dwa lata żaden lekarz nie wiedział co mi jest, ten twierdzi, że wie, ale
na wizytę państwową musiałabym czekać 1,5 roku, dlatego musiałam iść prywatnie.
Wizyty są drogie dlatego chociaż badania chciałabym zrobić państwowo, skoro są
ku temu przesłanki, a ja opłacam ubezpieczenie.
Pani lekarz: To Pani problem.
Mogła Pani przyjść do mnie i 1,5 roku nie czekać.
Ja: Warszawa jest duża, nie
słyszałam o Pani, a o Jego Cudowności wie każdy, w końcu jest profesorem Bogiem habilitowanym itd itp.
Pani Lekarz: Pani jest bezczelna.
Ja: Nie chciałam Pani urazić, ja tylko proszę o pomoc.
Pani lekarz: Brednie. Nic Pani
nie wypiszę.
Ja: Czyli łamie Pani przysięgę Hipokratesa
i odmawia mi Pani pomocy?
(minuta ciszy)
Pani lekarz: Proszę - tu są
skierowania na badania hormonów, proszę je zrobić w tygodniu i do mnie wrócić.
Ja: Ale mówiłam Pani, że jestem
na lekach i wyniki wyjdą zafałszowane…
Pani lekarz: Pani jest lekarzem
czy ja?
Zestresowane niczym kot po obcięciu pazurów wracamy do domu odprawione z kwitkiem. Słuchamy rady Pani lekarz, skazujemy kota na 40-dniową postną banicję na pustyni kuwety i robimy te badania prywatnie. W końcu w kręgu życia i dzięki ewolucji uplasowałyśmy się wyżej, a jemu dieta nie zaszkodzi. Idzie wiosna, trzeba się odchudzić. Nie można wierzyć w brednie, że to futro go pogrubia!
Śmiechy śmiechami, a ja jutro idę honorowo oddać krew i pić pyszną glukozę, dzięki której zaoszczędzę na dwóch posiłkach. Stałam się oszczędna. A w przyszłym tygodniu kolejna wizyta u Jego Przecudowności, dzięki której nie kupię sobie butów. Na szczęście, mimo, że nastała kalendarzowa wiosna, wciąż trwa zima, więc po co mi sandały? Trafnie ktoś kiedyś powiedział, że trzeba mieć zdrowie do chorowania… Szkoda, że wydawałoby się, że w Polsce istnieje państwowa służba zdrowia. Nic bardziej mylnego, ale jak to śpiewał klasyk: „Always look on the bright side of life”.
Powodzenia w chorowaniu!
