à la Ala

środa, 24 października 2012

Pisać każdy może...

- Powinnaś pisać bloga! – Wykrzyknęła Basia z błyskiem w oku, trzymając w dłoni widelec, którym dziubała szpinakowy quiche.
- Basiu, ale ja piszę bloga… - odpowiedziałam trochę zbita z tropu.
- No piszesz, ale rzadko, nie promujesz go, piszesz bardziej dla siebie niż dla czytelników. A powinnaś szerzej!

Basia niewątpliwie miała rację, w końcu sama blogowała od dawna, nawet z pewnymi sukcesami. Rzeczywiście, powinnam pisać częściej. Zaczęłam się zastanawiać, dlaczego zatem tego nie robię? Na pewno nie będę zasłaniać się największym z kłamstw – brakiem czasu. Nie, nie, dałabym radę znaleźć czas. Wykrzesałabym go. O co zatem chodzi? Brak weny? Brak pomysłów? Lepsze zajęcia? Odpowiedzi jest kilka, ale wyselekcjonowałam trzy najważniejsze.

Po pierwsze – mania doskonałości.
Każdemu autorowi, nieważne czy piszącemu, grającemu, malującemu czy robiącemu na drutach, zawsze zależy na efekcie doskonałym. Jest to wielka pułapka twórcza, ponieważ stan zadowolenia własnym dziełem jest niczym fatamorgana. Wydaje Ci się, że ją widzisz, po czym znika bez śladu. Zawsze jest coś do poprawy, do zmiany.

Każdy life coach i trener motywacyjny zgodzi się, że najważniejsze w sukcesie, jest działanie, a nie bierne planowanie. Nic nie osiągniemy poprzez niewykorzystane, niezrealizowane pomysły. Należy robić, robić, robić i udoskonalać się w trakcie trwania procesu twórczego. Wiem o tym i ja sama, jednakże z każdym tekstem czuję na plecach zimny pot, że to co piszę jest miałkie i niejeden gimnazjalista bez doświadczenia i wykształcenia poradziłby sobie lepiej. Na szczęście, gdy sięgam później po prasę, czy to kolorową, kobiecą czy codzienny dziennik, oddycham z ulgą. Uff, jednak pisać nie każdy potrafi, może coś tam jednak umiem.

Innym problemem jest rozterka, czy poruszany przeze mnie temat kogoś w ogóle zainteresuje. Myślę sobie: „Przecież wszyscy to już wiedzą!”, albo „Cóż za banał”, lub rzadziej „To już było”. Co mnie wtedy ratuje? Oczywiście artykuły konkurencyjne. Okazuje się, że tak naprawdę nie ma wyczerpanych tematów. Nie ma przebrzmiałych treści. Jedyne na co warto zwracać uwagę to na świeże podejście do omawianego aspektu i przystępną formę. Nic prostszego…;-)

Kilka tygodni temu, znajomy bloger, z zawodu strateg z wieloletnim doświadczeniem i wielką wiedzą, podesłał mi swój tekst do zaopiniowania. Nie byłam być może tego dnia nadzwyczaj delikatna, biorąc pod uwagę fakt, że ów kolega robił wszystko, aby mnie zdenerwować i postanowiłam dać mu nauczkę. Pokazać czarno na białym ile zrobił błędów, ile nielogicznych konstrukcji słownych stworzył, ile zdań bez polotu popełnił. Prawy margines krwawił purpurą komentarzy, a ja się świetnie bawiłam. W końcu tak fajnie jest kogoś pouczać, prawda? Nie jestem żadną wyrocznią stylu pisarskiego, nie jestem też proof readerem, ale otrzymawszy tak wdzięczny organizm do pracy, miałam szalone używanie. Prawda jest też taka, że głaskanie po głowie niczego nie uczy, a ja chciałam mu uświadomić popełnione błędy. Mnie samą kolega copywriter karcił, zamęczał, zawstydzał błędami. Ba, w którejś z kolejnych prac wyklinali mnie za źle stawiane przecinki! Co tam jakość treści, PRZECINKI!!! Wiem zatem, że są to kwestie ważne, ale nie najważniejsze. Przypomniał mi o tym mój kolega właśnie.

Otrzymawszy mój feedback skwitował go następująco: „Dziękuję, niektóre uwagi są fajne, skorzystałem z nich, ale jakbyś mój pierwszy post blogowy tak zjechała to nigdy nie odważyłbym się pisać! A piszę, blog dobrze prosperuje, ludzie chcą mnie czytać. Jaki z tego wniosek?”
Dobre pytanie!

Drugą przeszkodą jest nie merytoryczna krytyka.
Nic tak nie podcina skrzydeł jak internetowe haterstwo. Oczywistym jest, że tylko osoba, która nie robi nic, nie będzie krytykowana, ale uwierzcie, odechciewa się robić cokolwiek, gdy czyta się pod swoim adresem inwektywy. Często zdają się być one próbą psychoanalizy mojej osoby, innym razem są zwyczajnie prostackie. Za każdym jednak razem nie mogę wyjść z negatywnego wrażenia jak ludzie potrafią być podli i jaką władzę czują jako internetowe anonimy. Często mnie to wręcz bawi, gdy co poniektórzy wyciągają błyskawiczne wnioski, że teksty mojego autorstwa to odbicie lustrzane mojej osoby. Czasem faktycznie piszę z bardziej osobistej perspektywy, ale przeważnie bardzo unikam personalnych wywodów. Od tego mam uszy i oczy przyjaciół, a nie bloga.

Raz zdarzyła się wręcz sytuacja kuriozalna, gdy mój znajomy hatował mojego posta u siebie na Facebooku. Przypadkowo wcześniej odrzuciłam jego koślawe zaloty i chyba postanowił wziąć w ten sposób odwet. Przez ułamek sekundy nie mogłam uwierzyć własnym oczom, ale gdy nasi wspólni znajomi zaczęli pisać do mnie prywatne wiadomości, że ten delikwent bardziej ośmieszyć się nie mógł i w ich oczach właśnie zarył w moralny muł, poczułam siłę i radość. Radość, że hater zawsze prędzej czy później zginie od obosiecznego miecza, którym jest, nie wiem, zawiść? Nienawiść? Brak poczucia własnej wartości? Kompleksy? Zwał jak zwał, ale dzięki temu uświadomiłam sobie jak wiele cudownych osób mnie otacza. I bynajmniej nie klakierów, ale takich, którzy bez wbijania szpil potrafią konstruktywnie ocenić moją pracę. Dla nich właśnie piszę. Dla nich i z potrzeby serca, jakkolwiek górnolotnie i romantycznie by to nie brzmiało.

Na koniec trzeci, najmniej sensowny z powodów pisarskiej apatii. Często uważam, że pisanie bloga jest bez sensu, bo przecież nikt tego nie czyta. A skoro nikt nie czyta to mogłabym równie dobrze pisać do szuflady. A skoro pisać do szuflady to po co pilnować systematyczności? O nie, to już zakrawa o lenistwo! Na szczęście, znajoma psycholog powiedziała mi ostatnio ciekawostkę, którą zgrabnie dla siebie zaadaptowałam. Mianowicie: „Lenistwo nie istnieje. Istnieje tylko zaniechanie działań wywołane obawą, lękiem lub innymi czynnikami”. Stawiam sobie w związku z tym październikowe postanowienie noworoczne – koniec z wymówkami! Będę pisać, pisać, pisać i nic na to poradzić nie mogę! Może ktoś w końcu przeczyta, nie opluje, doceni. A może nie, ale ja będę się przynajmniej szerzej uśmiechać.

poniedziałek, 15 października 2012

Brunetka w żółtej sukience

"Z wielkim żalem śledziłem, jak ostatnia miłość mojego życia odchodzi od bankomatu, jeszcze kawałek idzie Jana Pawła i na zawsze, na zawsze skręca w Pańską. Kolejny raz w dziejach wielkie uczucie przegrało z pieniędzmi. Nagle ogarnęła mnie potworna złość, byłem zły na bankomaty, których jeszcze parę lat temu nie było. Ogarnęła mnie furia, przypomniałem sobie o upadku muru berlińskiego i byłem przeciwko upadkowi muru berlińskiego, wszyscy entuzjaści rozbijający murarskimi młotami mur berliński zabierali mi brunetkę w żółtej sukience, i byłem przeciwko „Solidarności”, bo „Solidarność” zabierała mi brunetkę w żółtej sukience, i Lech Wałęsa zabierał mi brunetkę w żółtej sukience, i Jan Paweł II wołający: zstąp, Duchu Święty zabierał mi brunetkę w żółtej sukience. Boże mój, Duchu Święty – pomyślałem – gdyby wszystko było po staremu, gdyby komunizm nie upadł, gdyby nie było wolnego rynku, gdyby w tej części Europy, w której się urodziłem, nie nastąpiły rozliczne przemiany, nie byłoby tu teraz bankomatów, a jakby nie było bankomatów, wszystko pomiędzy mną a ciemnowłosą pięknością w żółtej sukience ułożyłoby się jak trzeba."

Jak ja mogłam żyć tyle lat bez Jerzego Pilcha? Wzbraniam się ze wszystkich sił przed polską literaturą i sztuką wszelakiej maści, nie wiedząc ileż tracę, ba, nie interesując się tym nawet! „Pod mocnym aniołem” też dałam wcisnąć sobie w momencie nieuwagi, niby przypadkiem. Wyraziłam chęć przeczytania jej, mówiłam jednak po kilku kieliszkach wina, a pech chciał, że rozmówca mój wypił znacznie mniej. W efekcie on zapamiętał tę żarliwą chęć przeczytania owej pozycji, a żarliwa bynajmniej nie była, po prostu kiwałam głową, żeby nie zasnąć chyba, nie pamiętam zresztą. Także wskutek kilku mniej świadomych decyzji lub chichotu losu wpadła mi w ręce pijactwem przesiąknięta proza Pilcha i uwiodła mnie od pierwszego zdania. W końcu literat kochający jak ja zdania wielokrotnie złożone! Mój Boże, pierwsze zdanie zawiera 68 wyrazów, 10 znaków interpunkcyjnych i morze treści. W końcu autor wertujący słowniki synonimów, związków frazeologicznych i inne skarbnice polszczyzny, nie zatrwożony by ich zawartość zuchwale używać. Pewnie duża zasługa w tym przypada wódce, która ośmiela i zawsze stanowi dobrą wymówkę, ale tym lepiej nawet! „To nie ja pisałem, to wódka.” Nie ważne! Cokolwiek by to nie było, chłonę każde zdanie! Najchętniej bym się nimi wysmarowała. Wtarła w skórę pojedyncze wyrazy i oddychała nimi codziennie. Albo w dziąsła, żeby do krwi lepiej uderzyły! Cokolwiek, byleby wpaść w ten sam, niepowstrzymany strumień ciągu świadomości. Panie Jerzy, zdrówko!

poniedziałek, 17 września 2012

Ale się popisałeś!

Kryminaliści, skazańcy, narkomani, ludzie z wątpliwymi morale, margines społeczny, chorzy! Wydziarani, kim oni są? Kto normalny, dobrowolnie dałby się permanentnie oszpecić tuszem?

Tego typu stereotypy wciąż surfują na wysokiej fali, mimo znacznej liberalizacji poglądów w kwestii tatuaży oraz postępującej akceptacji społecznej, wręcz mody na rysunki na ciele. Dla młodego pokolenia w kolorowych obrazkach czy napisach nie ma nic dziwnego, kontrowersyjnego, jednak starsze roczniki patrzą spode łba. Dla nich kotwicę na przedramieniu tatuowali sobie zapijaczeni marynarze, czaszki i noże były domeną więźniów, a tribale tubylców z dzikich wysp. W ich mniemaniu tatuaże nie niosą ze sobą wartości emocjonalnej czy estetycznej, są jedynie kleksami, które oszpecą ciało na całe życie, które będą źle wyglądały na starość (tak jakby stara skóra bez dziar wyglądała atrakcyjniej…). Czym natomiast są tatuaże dla pasjonatów? Dlaczego się tatuujemy?

Dla wielu tatuaże to nośniki pamięci, to upamiętnianie chwil, momentów wartych zapamiętania. Często są ładne, estetyczne, zdobią, sprawiają przyjemność. Jestem zdania, że jak ze wszystkim, warto zachować i w tatuowaniu umiar oraz rozwagę. Znam jednak osoby, które dały się ponieść i niczego nie żałują.

Jednym z takich amatorów dziar jest Paweł, mocno od tuszu uzależniony. Obecnie Paweł ma na sobie około 25 tatuaży. Mówi około, bo dokładnej liczby nie zna, dawno już stracił rachubę w liczeniu. Jego tatuaże to głównie napisy lub proste symbole, wszystkie wykonane czarnym tuszem. Dla niego jest to mapa, drogowskazy, upamiętnienie przeżyć. Mówi, że na bank wkroczą nowe, o ile starczy tylko na nie miejsca ;-) Pytałam Pawła, co oznaczają jego tatuaże, czy wiąże się z nimi jakaś historia. Okazuje się, że oczywiście tak, niemalże streszczenie jego życia.

Paweł ma w życiu kilka wielkich miłości, które wytrwale pielęgnuje. Deskorolka, Kalifornia, rodzina. Mimo bezgranicznej miłości do San Diego, w którym jak sam mówi pozostawił część serca, nigdy nie zapomina skąd pochodzi, gdzie są jego korzenie. Jest lokalnym patriotą.

Zapytałam dlaczego Kalifornia? W odpowiedzi padła szybka riposta: „A dlaczego nie? Deskorolka, pogoda, atmosfera. Wszystko się zgadza, wszystko jest na miejscu.”

Calilove - the golden state był pierwszym tatuażem wykonanym w USA. Duże emocje towarzyszące odkrywaniu nieznanej ziemi znalazły swoje ujście w studiu tatuażu. Napis So Cal (skrót od Kaliforni południowej) przypomina mu ten kalifornijski luz i palące słońce. Liczba 619 to nic innego jak kod pocztowy San Diego. SD Crown, nie trzeba chyba tłumaczyć. Wiele kalifornijskiej miłości, wiele wspomnień.

Nie wszystkie tatuaże były planowe. Niektóre znalazły się na skórze zupełnie spontanicznie, w efekcie porozumienia ponad podziałami. Tak było z Amerykaninem Alfiem, który jak tylko zobaczył Pawła, to już wiedział, że chce go wydziarać. Powstał tatuaż California outline. Natomiast napis West Coast to zwieńczenie uwielbienia do zachodniego wybrzeża.

Paweł to wieczny optymista. Wierzy w dobro w ludziach i w karmę. Jest zdania, że dzięki ciężkiej pracy i wytrwałości można wiele w życiu osiągnąć i spełnić marzenia. Do tej ideologii nawiązują napisy Hope, Grit, Faith, My Life My Way, One Life One Chance i cytat: Good things come to those who wait, bad things come to those who hate.

Nie ważne, gdzie rzuci nas życie, nigdy nie wolno zapominać o swoich korzeniach i rodzinie. Paweł mocno i zdecydowanie wyznaje te wartości, co upamiętnił tatuażami Always remember where you came from, a także liczbą 032 - numer kierunkowy dla województwa Śląskiego, w którym się wychował. Tatuaż Zero Cztery Osiem to nic innego jak numer kierunkowy do Polski. Inne ślady lokalnego patriotyzmu wyrażają tatuaże PTG - Pomnik Trudu Górniczego, miejsce, w którym spędził kawał życia. Na rękach widzimy Herb Sosnowca - miasta, jakich wiele, ale dla Pawła oznacza ono dzieciństwo, pierwszą deskorolkę, naukę życia.

Paweł ma również wytatuowane nazwisko panieńskie swojej mamy, a także datę 26.V czyli Dzień Matki. Jest to również data jego urodzin, podwójnie ważna zatem, symboliczna. Dumnie nosi inicjały swoim rodziców- I & R, którzy zawsze są z nim, niezależnie od tego, gdzie akurat rzuciło go życie w drodze.

Na koniec, miłość największa – deskorolka. To z nią Paweł postanowił związać swoje życie. Tatuaż La familia zarezerwowany jest dla byłych riderów i członków legendarnego skateshopu z Sad Diego, Street Machine. Paweł podczas swojego pobytu w Kalifornii do tego stopnia zżył się z ekipą, że otrzymał swój własny tatuaż, wyraz przynależności. Cytat: Only The People With Passion Are Truly Rich, mówi sam za siebie, podobnie jak sk8 mafia.

Na ulicy wiele osób za Pawłem się ogląda. Bo wydziarany, bo charakterystycznie ubrany, bo deskorolkarz. Tak, Paweł nie jest szarym człowiekiem, nie jest typowym ślązakiem, szablonowym Polakiem. Ma pasję, ma olbrzymie pokłady optymizmu i dąży do celu. Na deskorolce. Takie właśnie ma „Swoje szalone życie”* I niczym nie przypomina ono życiorysu zapisanego w kartotekach policyjnych. Mimo tych plugawych tatuaży ;-)

*Ostatni tatuaż

czwartek, 13 września 2012

Only sky is the limit


Niewiele jest lepszych doznań, niż to przeżywane podczas wzbijania się samolotem nad poziom chmur. Ten moment, gdy pierwsze promienie słońca, które na ziemię nie dochodzą, delikatnie ogrzewają twarz. Bezcenny. Czuje się wtedy, że nic nie musi trwać wiecznie, nawet mrok okalający jesienną ziemię. Nieskończoność. Jakie to proste, wystarczy jedynie wejść na pokład samolotu, aby poczuć radość i nadzieję.

Już sam start jest ekscytujący. Koła odrywają się od pasu startowego, a ciśnienie w uszach uderza tępym ciosem w tył głowy. Czuje się bezwładność, lekkość, jak gdyby dusza chciała uwolnić się z ciała, dryfować. Następnie ziemia oddala się, staje się coraz mniejsza, monochromatyczna, nieistotna, błaha. Przebijamy się przez warstwy chmur, przez symboliczne wrota do innego wymiaru. Raz są gęste, mięsiste, białe niczym bita śmietana. Chciałoby się je jeść łyżką. Innym razem są rzadkie i porwane, podobne do welonu powiewającego na głowie panny młodej lub do waty cukrowej trzymanej w ręku przez 3 letnią dziewczynkę. Jeszcze kilka sekund, kilka wzniesień i już nic nie będzie nas obchodzić, pozostanie jedynie pustka błękitu nieba.

I to uczucie jakby się stało w miejscu, a nie pędziło przez przestworza. Czasem obok przeleci inny samolot to mamy szansę zrozumieć jak szybko oddalamy się od domu. Albo do niego wracamy. Gdy tylko niebo jest limitem nic zdaje się nie mieć większej wartości. Jest czysto, spokojnie, bez kontroli, bez odpowiedzialności i trosk. Lekko. Lekko.

środa, 8 sierpnia 2012

Call me maybe

„Emancypacja powinna polegać na tym, by wszystko, co jest naszym przyrodzonym bogactwem, otoczyć szacunkiem i kultywować. Należy mieć nadzieję, że kobietom nie uda się na zawsze wyprzeć swojej archetypowej zdolności do współodczuwania i tworzenia więzi. Choć zrozumiałe jest to, że współcześnie emancypujące się kobiety odcinają się od serca. Doświadczenie pokoleń uczy je, że to jest ich największa słabość – bezlitośnie wykorzystywana przez mężczyzn. Dlatego zachowują się podobnie jak mężczyźni. Ale czy rezygnację ze swoich naturalnych atrybutów można nazwać emancypacją albo wyzwoleniem?”

Takie pytanie stawia przed czytelnikami psycholog Wojciech Eichelberger w artykule „Targowisko niewolnic”. Według niego emancypacja, o którą tak zaciekle walczyły nasze przodkinie, cofa się. Obecnie, obyczajowe i społeczne równouprawnienie jest w znacznym stopniu wykorzystywane przez kobiety do naśladowania mężczyzn, do przejmowania ich najbardziej pierwotnych zachowań i instynktów. Eichelberger twierdzi, że nikt kobietom nie narzuca takiego stanu rzeczy i nie wymaga męskiego modelu zachowania. A ja się zastanawiam, czy aby na pewno?

Daleko mi do wojującej feministki, co więcej, zwykle zdecydowanie lepiej dogaduję się z mężczyznami, aniżeli z kobietami. Wynika to z prostego faktu, że kobiety przeważnie nie są szczere i nie potrafią się precyzyjnie wyrażać, nie są konkretne, mają skłonności do knowań. Mówiąc ogólnikowo rzecz jasna. Ja ze swoją szczerością i otwartością nie raz słyszała w pracy, że jestem zbyt szorstka, zbyt ostra. Ciekawe czy jakikolwiek mężczyzna usłyszał kiedykolwiek coś podobnego? To pierwsza z nierówności, którą widzę i która codziennie przyprawia mnie o ból głowy – nierówność na rynku pracy. My, kobiety, mamy pod górkę, zarówno jeśli chodzi o finanse, jak i o ograniczające nas konwenanse i stereotypy. Dlaczego tak jest wie każdy i nie ma co tematu drążyć. Chciałam go jedynie po raz kolejny wskazać.

Kolejna niby nie wymuszana przez mężczyzn, nie kobieca cecha charakteru to asertywność. Kobieta nie powinna być asertywna, powinna być uległa. Oczami wyobraźni widzę to oburzenie połączone z kpiną na Twojej twarzy czytelniku, ale czy naprawdę nie mam racji? Sądzę, że w głębi duszy większość mężczyzn tak właśnie myśli. Asertywność i skupienie się na rozwoju osobistym, idealizacja jednostki, to znak naszych czasów. Wcześniej liczyła się rodzina, dom, dobro wspólne, wspólna sprawa. Teraz, choćbyśmy nawet bardzo chciały, nie zawsze możemy sobie na tego typu myślenie pozwolić. Kobiety bowiem są uczone egoizmu, asertywności, zwał jak zwał, od mężczyzn właśnie. Niemal codziennie słyszę, czy to sama, czy w opowieściach znajomych, oświadczenia pokroju: „Mam taki moment w życiu, że nie interesuje mnie nikt, poza mną samym!”

Pytanie zatem, jak bardzo naiwne mamy być? Jak mamy kultywować nasze wrodzone cechy charakteru, skoro na każdym kroku spotykamy się z murem lub z symptomami chęci ich wykorzystania? Jedyne co możemy zrobić to zacząć grać według męskich reguł, bo niestety, ale biologicznie rzecz ujmując, to my jesteśmy na przegranej pozycji. To nam wiek nie służy, liczebnie to nas jest więcej, to nam bardziej zależy na przedłużaniu gatunku. I to nie jest mój wymysł. Przysięgam, że wielokrotnie dostawałam od kolegów dobre rady, żebym zachowywała się jak oni, olewająco, z nastawieniem tylko na siebie. Zgodnie z maksymą – miej wyjebane, a będzie Ci dane.

I teraz paradoks. Mężczyźni najpierw uczą nas swoich cech charakteru, żeby potem mówić, że ich zniewieściałość to nasza wina. Eichelberger pisze: „Nasilającą się epidemię męskiej impotencji i bezpłodności można interpretować jako przejaw biernej agresji wobec płci pięknej. Nie damy się upokorzyć waszą wyzwoloną seksualnością! (…) W tradycyjnej seksualnej grze kobieta powinna zaryzykować i pozytywnie odpowiedzieć na nieprzyzwoitą męską propozycję w nadziei, że jej piękno, ciepło i zaangażowanie rozbiją okowy krępujące miłosny potencjał serca kochanka.”

To wszystko bardzo piękne, ale jeśli już odwołujemy się do tradycji, to czy przypadkiem mężczyzna nie był odpowiedzialny za rolę głowy rodziny? Czy to nie mężczyźni starali się o kobiety, byli aktywni, chętni do działania, odważni? A teraz nie są, bo? Oczywiście, bo to wina kobiet. Nie ich, nie nasza wspólna, tylko kobiet. Wieje lekkim absurdem, nie sądzicie?

Oczywiście nie ma nic złego w kobietach lubiących seks i w mężczyznach, którzy nie chcą żyć w związkach. Problem jednak prawie zawsze polega na tym, że takie zachowania wynikają z różnych, nie rzadko trudnych doświadczeń. I tak jak mężczyźni zwykle nadużywają swobód seksualnych, bo jakaś zła kobieta zraniła wcześniej ich serce, lub chcą sobie coś udowodnić, to kobiety bawią się seksem, bo mogą, lub w oczekiwaniu na tego właściwego. I niby ludzie są obecnie szczerzy i grają w otwarte karty, to nie mogę oprzeć się wrażeniu, że na takich układach i tak zawsze ktoś traci. Bo ta szczerość taka grubymi nićmi szyta jest. I ciężko zachować wystarczający szacunek do drugiego człowieka, jeśli stawiamy siebie samego w centrum wszechświata.

Pamiętamy czasy w których w świadomości publiczno-społecznej istnieli głównie mężczyźni heteroseksualni. Potem pojawił się boom homoseksualnych, następnie metroseksualnych, a obecnie usłyszałam nowe, wdzięczne określenie – retroseksualnych. Czyli wracamy do korzeni. Na razie jednak widać to jedynie na zewnątrz, w postaci nieogolonych bród, nonszalanckich, post-hipsterskich „stylówek” i mrocznym spojrzeniu. Dobre i to, ale fajnie byłoby, gdyby Ci chłopcy przestali biadolić na kobiety i zaczęli zachowywać się jak mężczyźni, a nie rozbestwione dzieci. Ciekawe jak wtedy zachowywałyby się kobiety, czy ochoczo kultywowałyby empatię i troskę o partnera, czy wręcz przeciwnie, rozhasałyby się jeszcze bardziej? Jeśli psychologowie mają rację i androgenizm wśród kobiet, a męskie niewieścienie lub syndrom Piotrusia Pana wciąż będą ewoluować, w końcu ziści się scenariusz Juliusza Machulskiego. Sądzę jednak, że tego naprawdę nie chce nikt. Ani wyzwolone, wyemancypowane lub nie, kobiety, ani mężczyźni, jakkolwiek seksualni.

czwartek, 12 lipca 2012

Magiczny namiot Open'era

Intymność. Przytulność. Ciepło. Wchodząc w otchłań wyzierającą spod czarnego namiotu, wyglądającego z zewnątrz niczym unosząca się nad ziemią peleryna Batmana, czujesz jak przepełniają Cię te właśnie uczucia. Te i ekstatyczne mieszanki kolejnych, ponieważ Scena Namiotowa Festiwalu Heineken Open’er to zdecydowanie najbardziej klimatyczne miejsce do przeżywania koncertów na żywo.

Tent Stage z roku na rok budował swoją markę. Z początku był tylko jedną ze scen, później główną alternatywą dla Sceny Głównej, a obecnie? To bez wątpienia wielki wygrany festiwalu. Znajdujący się na skrajnym końcu lotniska, skapany we mgle i otoczony błotem sięgającym kostek, samym swoim kształtem i budową tworzy atmosferę nie do podrobienia. Żeby znaleźć się pod sceną, trzeba się nie lada natrudzić i być gotowym na duchotę i strugi spływającego potu po plecach, a niekiedy też przepychanki i siniaki od napierającego tłumu, nie mniej jednak warto, ponieważ Tent Stage już na wstępie daje +10 punktów prestiżu dla wykonawcy i odbiorców. Minimalizuje stres, znosi bariery przed publicznością, tworzy intymne połączenie. Jednym słowem – robi doskonałą robotę!

W tym roku całkowity potencjał namiotu wykorzystali M83 i SBTRK (life), dając najlepsze koncerty festiwalu. Chyba pierwszy raz mieliśmy sytuację, kiedy koncert zamykający festiwal, odbył się nie na Scenie Głównej, ale pod namiotem właśnie i był to doskonały wybór. Również Julia Marcell i Jamie Woon klimatycznie wpasowali się w atmosferę namiotowej bliskości. Natomiast The XX, w moim odczuciu wielcy festiwalowi przegrani, dużo stracili występując na Scenie Głównej. Magia ich muzycznej nostalgii zwyczajnie rozpłynęła się w powietrzu. Ich delikatne brzmienia są stworzone dla indooru, wielka szkoda, że nie mieli okazji wykorzystać swojego potencjału.

Nie czułabym, że moje wspominki o Open’erze są kompletne bez generalnej wzmianki o kilku rewelacyjnych występach. Justice, Bon Iver, New Order, Bloc Party i Mumford & Sons na Scenie Głównej, wyśmienici, wielcy zwycięzcy! Björk i The Cardigans zaś, mimo iż przez wielu najbardziej wyczekiwane, odegrały poprawny, mocno osadzony w koncertowej rutynie, bezemocjonalny występ. Bez bisów, bez wzlotów. Zresztą w tej edycji bisy generalnie było mocno nieobecne.

Największe zaskoczenie festiwalu? Janelle Monáe! Jej charyzma i nieokiełznana, nieskończona energia idealnie podźwignęłaby potęgę największej sceny. Ta kobieta to petarda! World Stage zdecydowanie była dla niej niewystarczająca! Aż strach pomyśleć, co stałoby się, jakbyśmy znaleźli się z nią pod jednym namiotem…

piątek, 29 czerwca 2012

Twórcze Twórczywo

Twórczywo, marka o dość przewrotnej nazwie, specjalizująca się w autorskich dekoracjach do wnętrz z ilustracjami młodych polskich projektantów, zyskuje coraz większą popularność wśród estetów i ludzi lubiących wyróżniać się z szarego tłumu. Michalina Zakrocka i Michał Zakrocki - twórcy i właściciele Twórczywa - zgodnie zapewniają, że ich brand wymyka się wszelkim definicjom; po co się ograniczać? „Twórczywo kreuje i aranżuje, by zwalczać nudę” i jak dotąd, z założonymi celami radzi sobie wyśmienicie!

Nazywacie się Michał i Michalina. Jesteście razem i w życiu i w biznesie. Co w takim razie Was odróżnia?

Już chyba tylko kluczowe różnice anatomiczne. Nawet nazwisko mamy takie samo ;-)

Powiedzcie w dwóch słowach - kim jesteście, co robicie na co dzień?

Jesteśmy niepoprawnymi, zapracowanymi do granic możliwości, ale nadal szczęśliwymi optymistami. Na co dzień, w godzinach biurowych pracujemy na pełne etaty - Michalina w firmie taty, a ja w agencji reklamowej jako specjalista ds. tekstów reklamowych, w branży zwany Copywriterem.

Michał, które z Was było inicjatorem Twórczywa? Jak dzielicie się obowiązkami?

Inicjatorem była Michalina. To było jej marzenie, jej wizja i jej niezaspokajalna potrzeba tworzenia. Ja na początku starałem się nie przeszkadzać. Teraz staram się jak najwięcej pomagać. Dzięki temu możemy więcej czasu spędzać razem i dobrze się bawić, tworząc Twórczywo. Podział obowiązków? Jest dość płynny, przy czym ja zajmuję się przede wszystkim pisaniem - na stronę, na Facebooka, na wizytówki, metki, ulotki etc., a Misia.... Misia robi wszystko to, co leży w gestii prezeski.

Twórczywo to designerskie produkty i gadżety do wystroju wnętrz. Dlaczego grubą kreską odcięliście się od mody odzieżowej? Nie sądzicie, że wasze wzory fajnie wyglądałyby na T-shirtach i torbach typu "tote"?

Wręcz przeciwnie. Sądzimy, że fajnie, bo to dobre wzory są. My się nie odcięliśmy od mody odzieżowej. Odcięliśmy od niej Twórczywo, bo nie możemy robić wszystkiego. Jeśli jakaś firma odzieżowa będzie chciała kupić od nas nasze wzory i zrobić z nich kolekcję ubrań, chętnie z nią porozmawiamy. Ale Twórczywo to wyrywanie mieszkań z wnętrzarskiego mainstreamu III RP i na tym się koncentrujemy.

Gustujecie w pastelach i stylu retro. Jest jakiś szczególny powód tych inspiracji?

Pytasz o jakieś głęboko ukryte freudowskie motywacje? Nie. Nie ma takich. Po prostu takie nam się podobają. Zresztą oprócz pasteli mamy też cieszące się wielkim powodzeniem wściekłe fluo kolory, nie boimy się też czerni, nie unikamy bieli. Jesteśmy kolorofilami.

O co chodzi z mopsem?

No jak to o co? Fajowy jest i tyle. Po co pytać? Po co wnikać? Trzeba się tym cieszyć i już.

Planujecie rozwinąć Twórczywo, np. poza granice Polski, albo poszerzyć gamę produktów?

Tak i... tak. Chcemy zaistnieć na rynkach zachodniej Europy i Skandynawii. W końcu design jest tematem ogólnoświatowym, nie znającym granic. Jeśli jest dobry, nic nie może stanąć mu na przeszkodzie. Poza tym czekają tam na nas liczni klienci spragnieni bliższego kontaktu z mopsem ;-)
Jeśli chodzi o gamę produktów, to już na dziś jest dość szeroka. Są to abażury, poduszki, zasłony prysznicowe, tapety, naklejki na ściany, okleiny na meble, napisy 3d, akcesoria ozdobne, kafelki - całkiem przyzwoita lista; a będzie jeszcze lepiej.

Czy z rękodzieła można się w obecnych czasach utrzymać?

Nie wiem. W Polsce jest to pewnie bardzo ciężki kawałek chleba, dlatego my nie zajmujemy się rękodziełem. Owszem większość naszych rzeczy jest ręcznie wykonywana, ale to profesjonalna produkcja, daleka od chałupniczych metod większości rękodzielników.

Jakie benefity płyną z posiadania własnej, kreatywnej działalności? Jakie są jej ciemne strony?

Benefity emocjonalne i racjonalne - cokolwiek to oznacza.

Wasz największy sukces to...

No cóż... jest kilka rzeczy, z których jesteśmy zadowoleni, czy wręcz dumni, ale mamy nadzieję, ze nasze największe sukcesy są nadal przed nami.

I na koniec kwestionariusz Prousta :) Proszę odpowiadać spontanicznie!

Marzenie o szczęściu?
Michał: Spełniło się, więc niech trwa jak najdłużej.
Michalina: Ja jestem szczęśliwa. Poza tym marzeń się nie zdradza.

Co Cię pociąga?
Michał: Nieprzewidywalność.
Michalina: Nowe.

Co daje Ci sztuka?
Michał: Jako twórcy - immunitet przy wyrażaniu różnych opinii. Jako odbiorcy - radość bycia zaskakiwanym.
Michalina: Sztuka mięsa?

Czego najbardziej na świecie nie lubisz?
Michał: Głupich ludzi.
Michalina: Chamstwa, prostactwa i lenistwa - to chyba oznacza, że większości ludzi...

Ulubione przekleństwo?
Michał: Nie przeklinam.
Michalina: Lubię wszystkie.

Ulubiony zapach?
Michał: L'eau par - Kenzo i Gio - Giorgio Armani
Michalina: Konwalie i benzyna.

Znienawidzony dźwięk?
Michał: Pękającego naciągu w rakiecie do squasha.
Michalina: Odgłos śmieciarki o 6 rano pod moim oknem.

Twoi idole?
Michał: Nie zdradzam nazwisk swoich idoli.
Michalina: Większość nie żyje.

Jaka muzyka?
Michał: Każda, byle dobra.
Michalina: Raz melancholijna, raz histeryczna.

Twoje motto?
Michał: Żyj tak, żeby inni przez Ciebie nie płakali.
Michalina: Motto za bardzo kojarzy mi się z religią. Nie mam motta.