à la Ala

środa, 20 lipca 2011

To już koniec


To już koniec. Filmowe ekranizacje kultowej serii o Harrym Potterze dobiegły końca. Aż nie chce mi się wierzyć, że minęło 14 lat od momentu publikacji pierwszej książki. Być może zabrzmi to ckliwie, ale z pojawieniem się napisów końcowych na Insygniach Śmierci poczułam się dziwnie, żeby nie powiedzieć samotnie. W końcu historia o młodym czarodzieju towarzyszyła mi przez większą część życia. Zawsze czekało się albo na kolejną książkę, albo na kolejny film. A teraz? Coś naprawdę się skończyło.

Nie pamiętam momentu w którym Harry Potter zadebiutował i stał się sławny. Wiem, że zanim to nastąpiło głośno było w mediach o problemie panującym wśród dzieci i młodzieży, dotyczącym braku zainteresowania czytaniem książek. J.K. Rowling miała temu zaradzić, a jak pokazuje historia, osiągnęła coś znacznie większego. Wcześniej nikomu nieznana pisarka stworzyła historię, która odmieniła całe pokolenie. Można oczywiście umniejszać i bagatelizować jej zasługi, ale prawda jest taka, że dla pop kultury naszych czasów jest ikoną. Tak samo jak Harry Potter.

Wielokrotnie podkreślałam, że w „potteromanii”, wg. mnie, chodzi przede wszystkim o przyjemność jaką można czerpać z czytania. Oczywistym jest, że dzieła J.K.R nie należą do wybitnej literatury klasycznej, ale nie wiem jaką inną 700 stronicową książkę udało mi się przeczytać w 3 dni. Nie wspominając już o niezapomnianym uczuciu towarzyszącym podczas czytania. Ta historia naprawdę wciąga, mimo, że nielogiczna, chaotyczna i momentami przesadnie moralizatorska. Uwielbiałam oddawać się lekturze tych książek i szczerze mi smutno, że więcej nie będę mogła tego doświadczyć.

Co zaś się tyczy filmów to po każdej ekranizacji towarzyszyły mi ambiwalentne odczucia. Z jednej strony uwielbiam klimat wszystkich części, soundtracki, świetną obsadę i piękną angielszczyznę, z drugiej jednak nie mogę się wyzbyć uczucia niedosytu. Ciężko jest dorównać wyobrażeniom jakie każdy czytający posiadał w głowie po przeczytaniu każdej kolejnej części. Nie mam zamiaru krytykować powstałych produkcji, zwrócę jedynie uwagę na ostatnią, tę zamykającą historię.
Spodziewałam się najmroczniejszego, z dotychczasowych, zobrazowania walki dobra ze złem. Liczyłam na dosadne zakończenie, dzieło zapadające w pamięć. Tymczasem film nie zachwycił. Oczywiście były piękne momenty i jak zawsze genialna muzyka, ale całość jedynie zadowalająca, w żadnym wypadku nie kultowa. Producent starał się za wszelką cenę otrzymać „PG” i dopiął swego, nawet za cenę jakości filmu. Niestety, po raz kolejny wygrał marketing. Nie było fajerwerków na które czekałam i tego żałuję.

Nic oczywiście nie zmieni mojego stosunku do historii o Harrym i pozostanę jego fanką, tak samo jak i jego autorki. Cieszę się, że mogłam uczestniczyć w tworzeniu się historii. Może nie był to Władca Pierścieni ani Gwiezdne Wojny, ale jednak komercyjna skala zjawiska robi wrażenie. Nawet na abnegatach „potteromanii”.

środa, 13 lipca 2011

Ona


Było w jej oczach coś niezbadanego, coś wprawiającego mnie w zakłopotanie, wyrzuty sumienia. Jakaś wewnętrzna siła, albo raczej spokój. Spokój i spójność, pełna harmonia.

Malowała obraz siedząc na krześle, ponieważ sztaluga była zbyt niska, aby mogła stać przed nią wyprostowana. Malowała w skupieniu, ale na jej twarzy nie odbijały się żadne uczucia. Nie było w niej radości, pasji, natchnienia, smutku jednak też nie. Wyglądała na odrobinę przygaszoną, tak jakby zbyt długo czekała aż coś niezwykłego wydarzy się w jej życiu. Stan z pozoru nieprzyjemny, ale dla niej był natchnieniem. Czuła totalne odprężenie. Gdyby zamknęła oczy to pomyślałbym, że zasnęła.

Nakładała oleistą substancję precyzyjnymi ruchami, co jakiś czas maczając pędzel w farbach wyciśniętych na palecie. Na podobraziu zaczynały malować się pierwsze kształty, zarysy uwiecznianych części ciała. Fascynowały ją stopy, męskie, kobiece, wszystkie. Sama nie do końca rozumiała swoich upodobań, ale wiedziała, że musi je uwieczniać.

Co jakiś czas pies przeplatał się między jej nogami. Był potężną, silną bestią stworzoną do walki, jednak ona uczyniła z niego potulnego misia, który z zadziwiającą lekkością poruszał się po pokoju. Był wobec niej absolutnie bezbronny i bezgranicznie jej oddany. Gdy znikała z jego pola widzenia natychmiast musiał jej szukać, przy niej warować. Widać było, że sama jej obecność uszczęśliwia go. Dla niej natomiast stanowił kolejną muzę, którą godzinami mogła odwzorowywać na płótnie.

Trwali w tym natchnionym zawieszeniu zaledwie kilkanaście minut. Z transu wyrwał ich dzwonek do drzwi. Pies zerwał się z dzikim szczekaniem lecąc na spotkanie z gościem. Ona zacisnęła usta, wsadziła brudny pędzel do rozpuszczalnika i pobiegła otworzyć. Piękna chwila twórczej kreacji została przerwana. Czar prysł.

środa, 22 czerwca 2011

"Człowiek jest cywilizowany na tyle, na ile potrafi zrozumieć kota."


Robi to na mnie wrażenie za każdym razem! Ilekroć słyszę zaściankowe wypowiedzi dotyczące zwierząt, włos jeży mi się na skórze. Czoło marszczy mi się do granic możliwości jak przychodzi mi słuchać wypowiedzi ludzi o tym jakie zwierzęta (zwykle pada na koty) są głupie, zbędne, śmierdzące i przede wszystkim, nie mają uczuć. Nie wiem czy to kwestia wychowania, religii, otoczenia czy upośledzenia myślowego sprawia, że niektórzy ludzie oprócz swojego gatunku, nie szanują już żadnego innego. Szczerze mnie to przeraża.

Problem bezdomnych zwierząt w miastach jest z roku na rok większy. Koty lęgną się w piwnicach, śmietnikach, na działkach. Podobny problem dotyczy psów. Kwestia ta mogłaby być prosto rozwiązana poprzez wprowadzenie sterylizacji i kontroli urodzeń. Skoro w Danii się to udało, dlaczego w Polsce miałoby się nie powieść? Dzięki temu uniknęlibyśmy topienia kociaków w rzekach, porzucania psów w lasach lub przemocy fizycznej skierowanej wobec zwierząt. Naprawdę nie wiem skąd w tych tępych ludzkich mózgach wzięło się przekonanie, że zwierzęta nie potrafią odczuwać bólu, straty, zdrady. Że nie potrafią się uśmiechać, płakać czy odczuwać radość. Że są nieprzydatne i głupie. Ciekawe dlaczego nikt tak nie mówi o ludziach niepełnosprawnych, którzy często nie różnią się wiele od warzyw. Dlaczego tych ludzi nikt nie zlikwiduje, tak jak wielu chciałoby zlikwidować niechciane zwierzęta? Bo jeśli wytłumaczeniem ma być fakt wyższej lokaty na szczeblach ewolucji to jest to śmiechu warte.

Wiem, że przemoc i obojętność wobec zwierząt ze strony zwierząt Homo Sapiens nigdy się nie skończy, ale mam nadzieję, że chociaż ciemnogród umysłowy będzie malał. Coraz więcej ludzi adoptuje bezpańskie psy i koty i przekonuje się, że wszystkie stereotypy, którymi dotychczas myśleli to bujdy. Nie wiem czy jest to chwilowy trend czy rzeczywista zmiana w sposobie myślenia, ale podoba mi się i napawa mnie nadzieją. Zwierzęta potrafią dać ludziom tak wiele, warto, żebyśmy w końcu się odwdzięczyli.

poniedziałek, 13 czerwca 2011

Gdybym tylko mogła coś zmalować…


Nie umiem malować. Nigdy nie umiałam i zawsze bardzo z tego powodu ubolewałam. Rok temu myślałam, że nastąpił przełom, że fala wcześniej nie odkrytego talentu na mnie spłynęła i w końcu się uda coś stworzyć. Kupiłam podobrazia, akryle, pędzle i zaczęłam malować. Robiłam to całymi godzinami, nocami. Malowała po płótnie, po ziemi, po sobie, po kocie, jeśli akurat znalazł się w pobliżu. Miałam w sobie wielki zapał i jeszcze większe chęci. Namalowałam 3 obrazy po czym mój niespodziewanie nabyty talent, równie niespodziewanie zniknął. Pozostała jedynie szuflada pełna farb olejnych (kupionych w ramach zachęty do rozwoju umiejętności), które czekają na kolejny kompulsywny atak twórczej weny. Dlaczego ich nie wyrzuciłam? Bo bardzo chciałabym móc znowu poczuć ten niesamowity, wszechogarniający spokój, który towarzyszył mi podczas malowania. Uczucie wręcz mistyczne, czyste do głębi. Podczas malowania nic innego się nie liczy, pragnie się jedynie robić to bez ustanku. Obezwładnia Cię totalnie skupienie. Pasja. Brak męczącego dążenia do perfekcji, brak myślenia o efekcie końcowym. Liczy się tylko zadowolenie z wykonywanej czynności.

Z pisaniem jest zupełnie inaczej. Tutaj czuje się palące ataki weny, która wdziera się przemocą do głowy. Chwyta za rękę i sama pozostawia słowa na papierze. Nigdy nie wiadomo, kiedy się pojawi, natomiast, gdy zbyt długo jej nie ma, to czuję się powolną rozpacz. Gdy napadnie na Ciebie w niewłaściwym momencie, kiedy nie można spisać myśli, czuje się poczucie straty, smutek.

Ale w ogóle nie o tym chciałam pisać ;-) Żałuję, że nie umiem malować, ponieważ jadę właśnie pociągiem, a vis a vis mnie siedzi prawdziwie piękny człowiek. Chciałoby się powiedzieć „jak malowany”. Zupełnie nie w moim typie, mijając go na ulicy, pewnie nawet nie zwróciłabym na niego uwagi. Bardzo wysoki Francuz z czarnymi, kręconymi włosami, niebieskimi oczami, dużymi ustami i dwudniowym zarostem. Ubrany przeciętnie, wręcz nudno. Czyta książkę Raymond Queneau "Les fleurs bleues" i co chwilę się do niej uśmiecha. A gdy to robi wygląda jak mały chłopiec, biegający po pomoście i skaczący z kolegami do wody Lazurowego Wybrzeża. Albo ten sam chłopiec podczas rodzinnej kolacji w ogrodzie, jedzący ze smakiem croissanty z Nutellą.

Ma tak bardzo niebieskie oczy, że patrząc w nie czuję się jakbym patrzyła w swoje dzieciństwo. Jakby mnie ktoś przykrywał kocykiem i życzył kolorowych snów. Patrząc na niego czuje się radość, wielką przyjemność estetyczną. Jego rysy są ostre, jednak wyraz twarzy niezwykle ciepły. Jakby był kobietą to pomyślałabym, że jest w ciąży, bo o takich Paniach zwykło się mówić, że „promienieją”. I te jego smukłe dłonie, długie palce. Piękne…

Dziękuję Bogu za okulary przeciwsłoneczne za którymi mogę się skryć i bezczelnie go podpatrywać. Nie ma w tym nic erotycznego, człowiek jest po prostu niezwykłej urody, którą chciałoby się sportretować. Boże, jakaż to szkoda, że nie mam talentu malarskiego.

poniedziałek, 23 maja 2011

Yoga doesn't take time, it gives time


Od dziecka jestem niepoprawnym „zajawkowiczem”. Mało jest dziedzin życia, sztuki, kultury, sportu itd. itp., które by mnie nie interesowały. Nie wiem skąd wziął się u mnie ten głód eksploracji, ale jest on prawdziwie niezaspokojony. Pochłaniam niezliczone ilości książek, które zatrwożyłyby niejednego ekologa, przeglądam miliony stron internetowych, czytając czasem o przedziwnych rzeczach! Wodzę palcem po globusie szukając nowych kierunków do podróży, zgłębiam wciąż nowe gatunki muzyki, ale co najlepsze, podejmuję wyzwania. Mniejsze, większe, ale nie ma nudy! Ostatnim takim micro wyzwaniem było zapisanie się na yogę. Aż dziwię się, że wcześniej o tym nie napisałam.

Kilka lat temu mój przyjaciel namówił mnie na zajęcia yogi. Mówił, że mnie to wyciszy i przestanę być takim nerwusem. Długo przekonywać mnie nie musiał, bo ciekawość wzięła górę. Yoga wówczas nie była jeszcze tak popularna jak w chwili obecnej, a o odmianie kundalini nigdy wcześniej nawet nie słyszałam. Zajęcia odbywały się w malutkim pokoiku, uczestniczyło w nich dosłownie kilka osób. Cisnęliśmy się w zadymionej kadzidłem sali i śpiewaliśmy mantry. Gdy dochodziło do końcowej fazy relaksu byłam już tak znudzona, że automatycznie zasypiałam. Po 5 spotkaniach poddałam się. Miałam dość wykrzywiania ust w dziwnych kształtach, aby być w stanie zaśpiewać, a raczej wybuczeć odpowiednie dźwięki mantr. Jak płachta na byka działał na mnie przesadnie zrelaksowany głos prowadzącej. Nawet jak teraz o tym piszę to mam ochotę tą kobietą potrząsnąć i zmusić do ludzkiej reakcji. Nie tak wyobrażałam sobie yogę.

W tym roku, po trudach i znojach, w końcu zdobyłam kartę Multisport. Miałam związane z nią wielkie plany, póki co zrealizowane połowicznie, ale staram się nadrobić. Postanowiłam m.in. dać yodze drugą szansę, ale tym razem w renomowanej szkole i wg tradycji hatha, czyli tej najbardziej dynamicznej.

Na pierwsze zajęcia przyszłam, a raczej wbiegłam, prosto z pracy. Wydyszałam jedynie, że nie mam butów na zmianę. Miły Pan uśmiechnął się i powiedział, że nic oprócz dobrych chęci i elastycznych spodni nie potrzebuję. Sposobało mi się tam od pierwszego wejrzenia.

Zrzuciwszy z siebie jeansy weszłam do sali. Wielkiej i przestronnej, położonej w budynku zlokalizowanym w zielonej części miasta. Oprócz mnie w zajęciach brało udział chyba z 40 osób. Znalazłam skrawek podłogi, rozłożyłam matę i czekałam na pierwszy moment w którym się zbłaźnię, nie mogąc wykonać asana. Oczywiście szybko on nadszedł (prowadzący złapał dłonią za paluch stopy, a następnie pionowo wyprostował nogę)jednak ani trochę mnie to nie zniechęciło, bowiem to co pokochałam w yodze to pełna harmonia i akceptowanie chwilowych ograniczeń ciała, połączone z olbrzymią chęcią i zapałem ich przekraczania. Chodząc dwa lata na siłownię, gdzie słyszałam w kółko, że "musi boleć" i "ignoruj ból" nagle spokojny głos mi mówił "nie może boleć" i "wsłuchaj się w swoje ciało". Byłam zafascynowana. I nie był to nawiedzony głos tylko energetyczny i radosny.
Następnego dnia ledwo się ruszałam, co było dla mnie jeszcze większym zaskoczeniem, bo przecie nic takiego nie robiłam. Wiedziałam, że tam wrócę!

Mimo, że zwykle jest wielu uczestników, to nigdy nie brakuje ani miejsca ani pomocy do ćwiczeć. Nie to jest jednak najważniejsze. Prowadzący są tak genialni, że słów pochwalnych mi brak. Są prawdziwymi pasjonatami, widać w nich totalną spójność i równowagę duchową. Nie są przy tym wypranymi z emocji robotami, tylko zabawnymi i doświadczonymi ludźmi, którzy zawsze chętnie pomogą, nie stwarzając przy tym dystansu. Dzięki nim stałam się prawdziwym orędownikiem yogi i szkoły do której uczęszczam. Odkąd zapisałam się na zajęcia, a było to prawie 3 miesiące temu, poczyniłam duże postępy a mój zapał ani trochę nie ostygł (w moim przypadku to cud, bo niestety mam charakter szybko się nudzący). Podczas relaksu jestem tak naładowana pozytywną energią, że jedynie ból mięśni o których istnieniu nie miałam pojęcia(mimo dwóch lat siłowni) powstrzymuje mnie przed zostaniem na kolejne 1,5 godzinki zajęć.

Reasumując, yogę polecam każdemu! Bez względu na wiek i stan zdrowia, naprawdę warto. Benefity, które się dzięki niej zyskuje są bezcenne. I bynajmniej, nie krytykuję innych aktywności fizycznych, sama pewnie w końcu na nudną siłownię wrócę, ale yoga to zupełnie inny wymiar poznania własnego ciała. Po prostu coś wspaniałego!

Kobieto! Puchu marny!


Podobno prawdziwe piękno nie ma nic wspólnego z urodą fizyczną, a pochodzi natomiast z wnętrza człowieka. Bardzo zatem dziwi mnie nazywanie kobiet „płcią piękną”, ponieważ to właśnie z ich strony można spodziewać się najobrzydliwszych knowań i podstępnych działań. Specjalnie piszę tutaj w trzeciej osobie, bo jak właśnie stwierdziłyśmy z koleżanką, mamy w tej kwestii więcej z mężczyzn aniżeli z "pięknych" Pań...

Na podstawie wieloletnich badań dr Phyllis Chesler postawiła zatrważającą tezę - Polki są najbardziej agresywnymi kobietami na świecie! I bynajmniej nie chodzi tutaj jedynie o ploteczki przy kawie, ale o codzienne złośliwości i daleko idącą zazdrość, która często prowadzi do okrucieństw i podłości. Polki potrafią czerpać niekłamaną radość z nieszczęścia swoich „koleżanek”, czując przy tym wielką sprawiedliwość, a nie wstydliwe wyrzuty sumienia, które z pewnością byłyby bardziej na miejscu, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że same maczały palce w spiskowaniu. Mówiąc bez ogródek – Polki uwielbiają wbijać rywalkom róż w plecy. I nie ważne czy to z powodu lepszej figury, ciekawszego życia osobistego, większego talentu czy jak to popularnie się mawiało: „bo zupa była za słona”.

„Wspólnota kobiet w ogóle nie istnieje" – twierdzi dosadnie dr Chesler. Kobiety nie czują wobec siebie żadnych zobowiązań, więzi, lojalności czy jedności. Nie potrafią obiektywnie oceniać urody koleżanek, są zawistne i dwulicowe. Mają olbrzymią skłonność obgadywania za plecami, przy jednoczesnej zerowej odwadze cywilnej. Socjologowie twierdzą, że prawdziwą zmorą naszych czasów jest wzajemne podkradanie partnerów. Kobiety robią to ponoć notorycznie i w odróżnieniu od mężczyzn, nie uznają żadnego kodeksu honorowego. Mają na uwadze jedynie własną wygodę i szczęście. Ta sama sytuacja widoczna jest w środowisku służbowym. Managerki robią wszystko, aby utrudnić start Juniorkom, a Juniorki walczą między sobą. Oczywiście walczące lwice potrafią się zjednoczyć, ale przeważnie tylko w obliczu wspólnego wroga.

Skąd w kobietach ta agresja? Dr Chester wyjaśnia: „Dla kobiet szalenie ważne jest, co myślą o sobie nawzajem. Potrzebujemy akceptacji tak bardzo, jak potrzebujemy wierzyć, że spotkamy księcia z bajki”. Staje się zatem jasny stereotyp wg. którego mniej atrakcyjne kobiety nie darzą sympatią piękniejszych, a już na pewno nigdy nie wyduszą z siebie w ich kierunku nawet najbardziej lakonicznego komplementu. Dlaczego tak się dzieje? „Kobietom bardziej niż mężczyznom zależy na tym, by były równe sobie.” Wynika z tego, że różnice spowodują mniejszą dostępność drugiej osoby.

Być może tak zacięta rywalizacja wynika z biologicznej walki o najlepszy genotyp, czyt. samca, o którego jest coraz trudniej. Na pewno wygodnie byłoby wierzyć w taką tezę, ale czym zatem kierują się mężatki? Chyba nie ma usprawiedliwienia dla ich zgniłego charakteru. Dla mnie, jak i dla moich koleżanek (ładniejszych, brzydszych, chudszych, grubszych, ale wszystkich wspaniałych i posiadających wyjątkowe charaktery) sfera kobiecej rywalizacji jest stałym przedmiotem obserwacji. Każda z nas wielokrotnie ucierpiała ze strony fałszywych sojuszniczek, ale my same nie potrafimy zniżyć się do takiego poziomu zaciętości. Między sobą mamy natomiast ciche porozumienie prostych zasad, których żadna nie musiała nigdy nawet werbalizować. Mamy jednak świadomość, że wobec obcych kobiet musimy mieć się na baczności. A szkoda, bo kto zrozumie kobietę lepiej niż druga kobieta? I błagam, nie myślcie, że geje!

niedziela, 22 maja 2011

Życie niemal na pewno ma sens


Wdziera się niepostrzeżenie, brutalnie. Niezapowiedziany, ale oczywiste było, że nadejść musi. Trochę niechciany. Zawsze według tego samego scenariusza, zgodnie z wytyczonym schematem. Rozdziera szarość, nadaje blasku, kolorów. Jest synonimem nowego początku, daje nadzieję, że tym razem dzień potoczy się inaczej. Jedni go nienawidzą, drudzy kochają się w jego promieniach. Jak na niewielu rzeczach w życiu, na nim można polegać, jest pewny, nie zawiedzie. Niedoceniany przez artystów, znienawidzony przez ludzi pracy i hulaków. Po każdym mroku nastanie. Poranek…