à la Ala

niedziela, 17 sierpnia 2014

Północ-Południe, czyli rajskie plaże Tajlandii

"Nie rezerwujcie żadnych hoteli i przelotów, wszystko załatwicie bez problemu na miejscu". Złote rady doświadczonych podróżujących znajomych wyszły nam bokiem bardzo szybko, ale najdotkliwiej poczuliśmy je, gdy z Chiang Mai chcieliśmy polecieć na Krabi. Po ponad godzinnej naradzie z przemiłym ladyboyem w chiangmejskim biurze podróży wyszliśmy z kontami uszczuplonymi o 1200 zł na głowę (dla porównania lot Warszawa-Bangkok-Warszawa Qatar Airlines kosztował 2050zł), i ciężkim uczuciem na sercach. Na domiar złego podróż okazała się niezupełnie warta swej ceny... Po blisko 10 godzinach dotarliśmy w końcu do hotelu, ale byliśmy tak wykończeni, że widok morza, palm i malowniczego kurortu nie zrobił na nas większego wrażenia. Bez zbędnych ceregieli zasnęłam na leżaku nad basenem, marząc by 5 dzień jet laga okazał się ostatnim, a Nakara Long Beach Resort okazała się warta zachodu.

Niewątpliwie, nasz kurort był uroczy (mimo, że niewart 1600 zł za 5 noclegów), ale... to mekka dla skandynawskich rodzin z dziećmi i emerytów lubiących pasywny rodzaj odpoczynku. Szybko zrozumieliśmy, ze panuje tu raczej uzdrowiskowy, niż rajski klimat. Owszem, basen był świetny, sam fakt bycia w Tajlandii tez, ale to za mało, żebym zakrzyknęła z zachwytu. Pragnęłam braku tłumów, tropikalnej fauny, skał widocznych na horyzoncie, pysznego jedzenia… Niestety,  jeśli macie podobne wymagania to zapomnijcie o Lancie i oszczędźcie sobie rozczarowania. 
Żeby jednak nie było, że narzekam na to, że Bóg pokarał mnie wakacjami w Tajlandii, powiem, że hotelowy basen był rewelacyjny i każda minuta w nim spędzona napawała mnie wielką radością. Gdyby nie on to bym niechybnie spłonęła.

Co zatem robić na tak „nieudanej” wyspie? My ratowaliśmy się spacerami, zresztą chyba jako jedyni desperaci na wyspie. Raz nawet zostaliśmy przez Taja-tuktukarza uznani za biedaków, ale cóż, taka karma.

Każdego wieczoru szliśmy do "centrum", czyli do przystani wokół której rozwinęła się sieć straganów, knajp, aptek i biur podróży. Jedzenie w hotelu było bardzo przeciętne i 3 razy droższe niż na mieście (gdzie i tak było drożej, niż w Bangkoku) dlatego szukaliśmy jadłodajni, która nas zachwyci. Wychodziło nam to z różnym skutkiem, ale przynajmniej nie tkwiliśmy 24/7 w jednym miejscu. Poza tym spacery były wartością samą w sobie. Raz spotkaliśmy na drodze węża, którego gładka skóra lśniła srebrzyście odbijając światło księżyca. Innym razem zobaczyliśmy małpę przywiązaną do drzewa, rozpaczliwie łaknącą wolności. Jeszcze innym natrafiliśmy na kawiarnio-księgarnię z używanymi książkami pozostawionymi przez turystów. Każdy regał zapełniony był książkami w innym języku. Królowały szwedzkie, norweskie i duńskie kryminały. To co z mojego punktu widzenia było jednak najfajniejsze, to wszechobecne koty w liczbie niepoliczalnej. Białe, szare, czarne, bure, syjamy, dachowce i persy, wszystkie jakie istnieją. Każdy leżał gdzie chciał, jak chciał i czuł się panem swojego domu.

Po 3 dniach zobaczyliśmy wszystko co sądziliśmy, że warto było zobaczyć i postanowiliśmy skorzystać z oferty biura podróży i wykupić wycieczkę po 3 wyspach- Koh Chuek, Koh Mook i Koh Ngai.
I teraz uwaga – nie będę wygłaszać praktycznie żadnych krytycznych uwag! Wycieczka była genialna! 

Koh Chuek zachwyciła nas wielkimi jak koty nietoperzami leniwie zwisającymi w sennej pozie na zacienionej stronie skały, a od słonecznej strony ławicą kolorowych rybek pływających tuż pod powierzchnią wody, ku uciesze nurków.

Koh Mook zasłynęła Szmaragdową Jaskinią, która sprzedawana jest turystom jako tajemnicze, ukryte i niedostępne miejsce. Oczywiście w Tajlandii nic na czym można zarobić nie pozostanie tajemnicą na długo, wiec laguna pękała w szwach od japońskich i wszystkich innych turystów, brodzących w wodzie w kapokach, przypominając bardziej pingwiny niż ludzi. Nie zniszczyło nam to jednak frajdy, bo do jaskini trzeba przepłynąć wpław. Jest to podróż w całkowitej ciemności, z innymi turystami dookoła i z tajskim przewodnikiem z przodu, którego latarka daje mniej światła niż ekran ajfona. Przez 60 metrów płynie się osoba przy osobie, walcząc z oporem kapoka i starając się nie uderzyć kolanem w ostre jak brzytwa krawędzie skalne ukryte pod wodą. Co i rusz kopie się współtowarzyszy podróży, bo nie mieliśmy pojęcie kto i gdzie jest. Międzynarodowy harmider odbijał się echem od czarnych ścian, a my zastanawialiśmy się jak długo może trwać 60 metrów… W końcu na horyzoncie zobaczyliśmy błękitną, jasną poświatę i poczuliśmy dno pod stopami. To było niesamowite doświadczenie, bo mimo złudnego poczucia bezpieczeństwa (w końcu nie byliśmy tam sami), jestem pewna, ze gdyby odpukać coś się komuś stało to jeden biedny Taj z mini latareczka i bardzo podstawowym angielskim nie dałby rady pomoc. Ale nic się nikomu na szczęście nie stało, a co przeżyliśmy to nasze.

Ostatnim punktem wycieczki była Koh Ngai. Dla mnie to archetyp tajskiej wyspy, miejsce idealne. Marząc o wycieczce do Tajlandii właśnie tak wyobrażałam sobie rajskie plaże. Złoty piasek, gorące morze, skały widoczne na horyzoncie, brak tłumów. Żałowaliśmy, że wcześniej nie odnaleźliśmy jej w przewodniku, bo z pewnością zostalibyśmy tam dłużej. Nie mniej jednak dobrze, że przynajmniej ją odwiedziliśmy.

Wróciliśmy szczęśliwi, zmęczeni i głodni, czyli tak jak się wraca po udanym dniu. Czekał nas ostatni dzień na Lancie, którego nawet dobrze nie pamiętam, bo byłam już tak podekscytowana wyprawą na sławną Koh Phi Phi, którą opiszę w następnym i ostatnim tajskim wpisie.












czwartek, 3 kwietnia 2014

Chiang Mai wita!


Do Chiang Mai dotarliśmy o 6 rano, jeszcze przed wschodem słońca, umiarkowanie wygodnym autokarem, który miał pękniętą przednią szybę i karalucha jadącego na gapę spiącego pod moim siedzeniem. Dość sprawnie udało nam się zalogować w hotelu i dogorywać jeszcze przez kilka godzin. Nie było łatwo, bo kogut zza ogrodzenia piał bez ustanku aż do 9 rano, a ja 3 dzień męczyłam się z jet lagiem.

To co od razu zwróciło naszą uwagę to zupełnie inny od Bangkoku klimat miasta. Mimo, ze Chiang Mai leży w górach, czuło się tam swobodny i zrelaksowany rytm nadmorskiej wioski. Było też zdecydowanie chłodniej (Tajowie wieczorami chodzili w kurtkach i czapkach) i spokojniej. W nocy, nie licząc marketów i barów, miasto szło spać.

Niestety, ale przyjeżdżając do Chiang Mai popełniliśmy błąd logistyczny. Ja chciałam tam być z uwagi na wycieczkę do wioski ocalonych słoni, gdzie na cały dzień dostaje się słonika pod opiekę, trzeba go myc, karmić i się z nim bawić. Są to słonie uratowane z nielegalnych zakładów, cyrków czy prywatnych przedsiębiorstw, a nie bezceremonialnie zatrudniane w przemyśle turystycznym. Nie sprawdziłam niestety ceny tej przyjemności i w rezultacie musiałam zrezygnować, bo okazała się zbyt droga (600zl/os). Były oczywiście tańsze wycieczki, ale wszystkie miały w programie jazdę na słoniu, czego wybitnie nie chciałam robić, m.in. dlatego, że słonie noszą na nogach ciężkie łańcuchy i ani przez chwilę nie zapomina się o fakcie, że są w niewoli. Podobno w Tajlandii nie ma już wolno żyjących słoni, bo wszystkie pracują w przemyśle turystycznym… Jest coś niewymownie smutnego w widoku słonia zakutego w łańcuchy i zmuszanego do zabawiania turystów. Nie chciałam przykładać do tego ręki. Zależało nam też, aby zobaczyć wodospady, ale stanął nam na drodze ten sam problem- wszystkie wycieczki odbywały się na grzbietach zniewolonych słoni. A niestety, jak jesteś w Chiang Mai i nie idziesz ani do dżungli ani w góry, to w zasadzie nie masz czego tam szukać. Ponieważ mieliśmy pokój zarezerwowany na 2 dni, trzeba było jakoś ten czas wykorzystać.


Wycieczkę zaczęliśmy od zwiedzania. Turystów przyciągają przede wszystkim buddyjskie świątynie, które znajdują się dosłownie na każdym rogu. W końcu nie bez powodu Tajowie nazywają Chiang Mai "miastem świątyń". Jest ich naprawdę wiele, a nam do większości udało się wstąpić. 
Na pewno są skromniejsze niż te w Bangkoku, ale też bardziej wiarygodne, przytulniejsze i zwyczajnie ludzkie, bez turystów i wielkomiejskiego nadęcia. Bez problemu można się umówić na chat z mnichami, którzy poza codziennymi czynnościami, mają czas na odpoczynek i siedzenie na Fejsie (co drugi mnich pod kaszają skrywa Samsunga). 

Oprócz świątyni buddyjskich odwiedziliśmy też świątyni konsumpcjonizmu, czyli uliczne markety uliczne. Pierwszy oferował towary podobne jak w Bangkoku, ale taniej. Drugi natomiast, odbywający się tylko w sobotnie noce (Saturday Night Market) pochłonął nas bez reszty. Był tak rozległy, że nie daliśmy rady w całości go przejść. Można było na nim kupić regionalne rękodzieło, dużo oryginalnych ubrań (niepowtarzalnych, a nie ometkowanych), wszystkie możliwe przyprawy, biżuterię i ciekawe akcesoria do domu, do telefonu, do biura. Atmosfera bardziej przypomina lunapark niż bazar, z każdego kroku rozbrzmiewała tajska muzyka (przeróbki amerykańskich i europejskich hitów), a roześmiani Tajowie zapraszali do zabawy - rzucanie rzutkami (udało mi się trafić w 5 z 6 balonów i do dziś przeżywam smak porażki), bule, wróżenie z kart, wszystko czego dusza zapragnie. Największą jednak atrakcją, z naszego punktu widzenia, było jak zwykle jedzenie. Nieprawdopodobnie smaczne! Do dziś wspominam potrawy, które tam jedliśmy. Zdecydowanie najlepsze jedzenie w całej Tajlandii. W Chiang Mai mieszają się kuchnie tajska z birmańską, jest aromatyczna, różnorodna, świeża. Żałowaliśmy, że mamy tylko po jednym żołądku, bo oczami jedliśmy każde danie. Było przepysznie!

Pojechaliśmy też do Tiger Kingdom. Nasłuchałam się trochę negatywnych opinii o tym miejscu, któremu zarzuca się męczenie zwierząt dla zysku, zakuwanie ich w łańcuchy i odurzanie narkotykami, ale chciałam sama wyrobić sobie opinię, żeby potem nie żałować, że przegapiłam pewnie jedyną okazję w życiu na zobaczenie z bliska dzikich zwierząt. Nie będę czarować, w dużej mierze kierowałam się egoistycznymi pobudkami, bo zwyczajnie nie mogłam sobie odmówić dotknięcia malutkiego tygryska. Jadąc do Królestwa miałam nadzieję jednak, że nie będzie tak źle. Czy było?

I tak i nie. Tygrysy mają do dyspozycji przestronne wybiegi, wszędzie jest czysto i pachnąco, zwierzęta nie mają łańcuchów, a ich sierść jest aksamitna i lśniąca. Kilka razy byłam w europejskich zoo i w żadnym nie panowały tak dobre warunki stworzone dla zwierząt trzymanych w niewoli. No właśnie, w niewoli… I tu zaczynają się schody.

Nie jestem pewna skąd biorą się tygrysy trzymane w Królestwie, ale nie są to chyba zwierzęta ocalone. One są po prostu zamykane w klatkach, a raczej hodowane w klatkach i od maleńkości uczone pokory wobec tresera. Od 1,5 miesiąca życia pracują po 9 godzin dziennie, podczas których są non stop dotykane przez turystów. Starsze osobniki traktowane są z większą rezerwą, ale muszą za to znosić ludzi, który kładą im się na zadach (do tygrysa podchodzi się od tyłu, z przodu jesteśmy zbyt łatwym celem). Jakby okazały śladowe ilości agresji od razu są doprowadzane do porządku przez bambusowe pałki lub elektroniczne pastuchy. Opiekunowie a.k.a treserzy ich nie biją (przynajmniej na oczach turystów), ale jasne jest, ze jeśli tak dzika bestia pozwala ludziom się dotykać to wie, ze za sprzeciw grozi  ciężka kara.

Maluchy maja chyba jeszcze gorzej, bo są brane na ręce i nieustannie głaskane, a co najgorsze, są budzone. Wiem, że podstawową zasadą w przypadku kociaków jest nie zakłócanie im snu, ponieważ w pierwszych czterech miesiąca życia kotka występują wszystkie najważniejsze procesy w ich organizmach. W tym okresie śpią nawet do 16-18h na dobę. Nie wiem jak jest u tygrysów, ale myślę, że jak u większości ssaków, podobnie. Tymczasem 1,5 miesięczne tygryski z Królestwa są budzone jak tylko zapadają w sen. Bo przecież turysta płaci za interaktywną zabawkę, a nie śpiącego futrzaka. Kociaki zasypiają na stojąco, ale nikogo to nie obchodzi. Opiekun podchodzi, mówi „sorry little tiger” i bez pardonu go budzi. Pamiątkowe zdjęcia muszą w końcu wyglądać atrakcyjnie, przecież stanowią najlepszą reklamę tego miejsca, która przyciągnie nowe ludzkie bankomaty. A jak jeszcze bardziej podkręcić ich atrakcyjność? Robią np. „tiger pillow” do czego ochoczo namawiają treserzy, czyli położyć głowę na śpiącym kociaku. Wspaniały pokaz ludzkiej siły i dominacji. Szkoda bardzo, że niektórzy do takich zachowań wykorzystują swój super rozwinięty mózg…

Tiger Kingdom to dla mnie kolejny ośrodek, który mógłby robić coś pożytecznego, ale idea szybko została wypaczona w pogoni za pieniędzmi. Tego typu miejsca, korzystając z okazji jakie dały im okoliczności przyrody, powinny uczyć szacunku do zwierzą i edukować ludzi, a tymczasem są kolejnym lunaparkiem, nastawionym tylko na zysk. Radość, którą czerpałam z możliwości dotykania futerek kociąt i 15 minutowej zabawy z nimi jest totalnie niewspółmierna do wyrzutów sumienia, które później miałam. Trzeba zwalczać w sobie tę małpią manierę, że wszystkiego trzeba dotknąć. Z drugiej strony, patrząc na ostatnie wydarzenia w kopenhaskim zoo myślę sobie, że tygrysy w Chiang Mai mają high life. Nie zmienia to jednak faktu, że miejsce dzikich zwierząt jest na wolności i wszystkie zoo, królestwa i inne ośrodki powinni zniknąć z powierzchni planety. O!

Podsumowując – Chiang Mai stanowi przeciwwagę do bangkockiego chaosu, serwuje najlepsze jedzenie w całej Tajlandii i pokazuje Tajów trochę od innej, spokojniejszej strony. Już rozumiem dlaczego otrzymało miano najprzyjaźniejszego do życia ośrodka w Tajlandii. Nie mniej jednak pamiętajcie, że warto tam jechać głównie jeśli chce się zapuścić w dżunglę i eksplorować dziką przyrodę. Wówczas wycieczka będzie niezapomniana, a Wy nie będziecie mieli niedosytu, że pojechaliście tam na marne i coś Was ominęło.


Pad thai w klimatycznej restauracji DADA Kafe, prowadzonej przez Szwajcara. Jak będziecie w Chiang Mai to koniecznie ją odwiedźcie.



Arkusze wieszane w różnych intencjach




Tajski tuning



Typowa gar kuchnia

Najsmaczniejsze sushi jakie w życiu jadłam. Lepsze może być już chyba tylko w Japonii.
Nasz prywatny tuk-tukarz
Ciekawostka - tygryski mają szorstkie futro! Sądziłam, że ich futra będą mięciutkie, tymczasem są twarde niczym szczotka ryżowa i niebywale gęste. Także nie ma przyjemności z głaskania, lepiej już głaskać własnego kota, a tygrysom dać szansę żyć na wolności.












100letnie jaja, czyli zbuki! Ratuj się kto może!

Nas zachęcać do konsumpcji nie trzeba było;)

Sushi po 50 gr i po 1 zł - proszę o takie ceny w Polsce!

Pomeraniany cyrkowce <3


Najlepszy na świecie kalmar! Kosztował 7 zł, czyli bardzo dużo jak na tajskie standardy, ale był wart każdego bata. Dowiedzieliśmy się też jak wygląda połóż kalmarów, jest szalenie interesujący i napiszę o tym w kolejnym wpisie :)

środa, 29 stycznia 2014

Czy Bangkok jest Miastem Aniołów?


Nocując w hotelu z oknem wychodzącym na szyb wentylacyjny i budząc się po zmroku, zaczęłam podejrzewać, że w Bangkoku nigdy nie świeci słońce! Drugiego dnia pobytu, po 2h snu postanowiłam wziąć się w garść, wstać rano i zacząć przełamywać jet laga.

Jak tylko wyszliśmy z cienia klimatyzowanego budynku pogoda nas uderzyła. Wspaniała, najlepsza! 35 stopni, lekki wiaterek, chmurki – po prostu siódme niebo! Jeśli tak wygląda pora chłodna to chyba znalazłam się w raju!

Natychmiast zaliczyliśmy kolejny szok - Bangkok naprawdę nigdy nie zasypia. Tajowie pracują praktycznie non-stop, ulice o każdej porze dnia i nocy tętnią życiem, tylko nieco zmieniają repertuar.

Po zjedzeniu śniadania złożonego z tajlandzkiego naleśnika z Nutellą i bananem (cieniutkie i niezwykle elastyczne ciasto ryżowe smażone na rozgrzanej blasze posmarowanej olejem) i słodko-słonego soku ze świeżych pomarańczy (Tajowie wszystkie soki słodzą i solą, robiąc naturalne izotoniki chroniące przed odwodnieniem) pojechaliśmy na dworzec. Wieczorem planowaliśmy wyjechać do Chiang Mai i musieliśmy kupić bilety na pociąg.

Wszyscy nam doradzali, żeby jadąc do Azji nic nie rezerwować wcześniej i spontanicznie organizować transporty i noclegi już na miejscu. Szybko się okazało, że były to najgorsze rady z możliwych. Być może sprawdzały się kiedyś, albo działają poza sezonem, dla nas okazały się bardzo kosztowne w skutkach. Biletów na pociąg oczywiście nie było na najbliższy tydzień i musieliśmy zdecydować się na autokar. Tajowie są szalonymi kierowcami, dozór techniczny w Tajlandii nie istnieje, więc trochę mnie ten wybór niepokoił, ale wyboru tak na prawdę nie było żadnego, więc nie panikowałam. Szczególnie, że w biurze podróży obsługującym autokary wisiała piękną kontr reklama dla kolei z przekonującym, napisanym w tajlandzkim angielskim call to action – „Don’t use deathly railway!”.

Po zamieszaniu na dworcu poszliśmy na spacer. Znowu, nienauczeni doświadczeniem dni poprzednich, błyskawicznie zrozumieliśmy, że w Bangkoku się nie spaceruje! Przemykaliśmy poboczami, przyglądając się Tajom przy pracy. Trafiliśmy na ulicę przy której kilometrami ciągnęły się warsztaty z częściami samochodowymi. Gorąc nie do wytrzymania, a Tajowie spawają, rozkręcają, wiercą itd. Pot, smród, lecące iskry i straszny huk. Psom oczywiście takie warunki w niczym nie przeszkadzały, żeby spać na środku jezdni.

Dotarliśmy do rzeki i postanowiliśmy przeprawić się na druga stronę do świątyni Wat Arun. Z żalem stwierdzam, że Menam przypomina koszmarny ściek, który budzi odrazę i pożałowanie. W dodatku bardzo wzburzony ściek z dość silnym nurtem. Stojąc na falującym pomoście, w pełnym słońcu i tłumem Tajów za plecami nie czułam się zby komfortowo. Jestem pewna, ze gdybym wpadła do wody to skończyłabym z wyżartymi dziurami w skórze i gangreną. W rzece pływają wszystkie możliwe odpadki, a zgniło-zielono-brązowy kolor i smród jeszcze bardziej zniechęcają do przeprawy. Jest to jednak najszybsza i najtańsza droga, więc nie mogliśmy dać się zniechęcić tej przygnębiającej scenerii. 

Wat Arun, czyli Świątynia Świtu to jedna z najpiękniejszych i najstarszych świątyń w Bangkoku. Przy wejściu stoją gigantyczne rzeźby strażników, a w głębi znajdują się strzeliste wieże, które, przynajmniej u mnie, budzą kontrolowany niepokój. Ściany świątyni udekorowane są tłuczoną, chińską porcelaną, która przepięknie błyszczy w słońcu. W tle słychać było mantrę buddyjską lecącą chyba z taśmy, potok słów bez przerwy na oddech. Bardzo hipnotyzujący obrazek.

Na jedną z wieży Wat Arun można wejść, żeby obejrzeć panoramę miasta. Rzecz w tym, że droga na szczyt wiedzie po niewiarygodnie stromych schodkach. Ja dotarłam tylko na 1 piętro i stamtąd podziwiałam widoki, bo gdybym weszła wyżej to już bym pewnie nie zeszła. Nie ma tam poręczy, za to jest chaotyczny, międzynarodowy tłum ludzi i wąziuteńkie schodki projektowane pod maciupkie, azjatyckie stópki. Uwierzcie, nie ma nic gorszego niż niezdyscyplinowany tłum za granicą swojego kraju.

Z Wat Arun pojechaliśmy do Wat Phra Kaew, czyli Świątyni Szmaragdowego Buddy, jednego z najważniejszych posągów w kraju. Rzeźba Buddy trafiła do Tajlandii najprawdopodobniej z Cejlonu i dopiero po latach mnisi odkryli, że wykonana jest z jadeitu (na początku myślano, że to szmaragd, stąd nazwa), ponieważ pokryta była gipsem, którym zabezpieczało się posągi w trakcie transportu. Pewnego dnia jednak, kawałek się ukruszył ukazując pod spodem zielony kamień. Od tamtej pory otoczona jest najwyższą czcią, a trzy razy do roku sam Król zmienia Szmaragdowemu Buddzie szaty, aby przyniosły one urodzaj w nowej porze roku (w Tajlandii są trzy – gorąca, chłodna i deszczowa).

Cała świątynia jest rozległa i bogato zdobiona. Dużo złota i kolorowych szkiełek pięknie odbija światło. Miliony turystów utrudniają zwiedzanie, ale naprawdę warto się tam wybrać, zwłaszcza, że tuż za murem znajduje się kolejny zabytek - Grand Palace (Wielki Pałac Królewski). Ponieważ byliśmy już zmęczeni i powłóczyliśmy nogami, więc za wiele o Pałacu nie napiszę, ale z pewnością miło się tam musi mieszkać ;)

Wieczorem dotarliśmy na dworzec skąd niekumaty Taj zabrał nas i jeszcze jednego Australijczyka do miejsca odjazdu autokarów. Oczywiście nic nie rozumiał po angielsku, w dodatku jego iloraz inteligencji był chyba ujemny i po tym jak porzucił nas w środku miasta nie dając logicznych instrukcji, odjechał. Potem oczywiście pokierowano nas do złego autokaru, w ostatniej chwili musieliśmy się przesiadać w biegu, żeby w końcu skończyć w pierwszym rzędzie, tuż przy przedniej, pękniętej szybie, z głowami 10 cm od gigantycznego telewizora na którym do 12 w nocy leciał film R.I.P.D z tajskim dubbingiem i Jeffem Bridgisem wściekle polującym na kosmitów (chyba?). Na domiar złego obok stopy przebiegł mi karaluch. Ehh kolejna nieprzespana noc…

Jaki jest Bangkok? 
Niewyobrażalny! Wielki, chaotyczny, głośny, śmierdzący sosem rybnym i brudem, zakurzony, gorący, szybki. Zakorkowane ulice, zatłoczone świątynie i markety budują bardzo inwazyjny i drapieżny charakter miasta, który zdają się równoważyć pomarańczowi mnisi, skromnie przemywający ulicami. Są oni jedyną przeciwwagą dla wszechobecnego konsumpcjonizmu i turystycznego szaleństwa. Do tego niepoliczalne bezpańskie zwierzęta, tuk tuki, markety 711 będące mekką dla turystów, uliczne garkuchnie, kapliczki na skrzyżowaniach i wszechobecne portrety króla, z którego broń Boże, nie wolno żartować. Mieszkania z ciemnymi, nigdy nieotwieranymi oknami, wszechobecne kable telekomunikacyjne i wysokiego napięcia zwisające ze słupów, ludzie śpiący na ulicach. Tajowie nazywają Bangkok Miastem Aniołów, ale ja do dziś zastanawiam się dlaczego. Nie jest to miasto przyjazne dla mieszkańców.

Pozytywne zaskoczenie?
Tajowie jako naród. Są bardzo, ale to bardzo przyjaźni, pozytywnie nastawieni (zarówno do siebie jak i do turystów) i radośni. Zawsze uśmiechnięci i skorzy do żartów, śpiewający pod nosem lub zupełnie na głos, weseli. Mają prosty, dziecięcy humor, cieszą się spontanicznie i szczerze. Wszyscy mówią po angielsku, czasem ciężko ich zrozumieć, ale zawsze da się porozumieć. 
Tajowie są bardzo punktualni i niezwykle pracowici. W trakcie naszego pobytu nigdy nie widziałam, żeby oni odpoczywali. Albo pracują (i oglądają przy tym telewizję), albo śpią, w ogóle nie korzystają z otaczających ich cudów natury. Trochę przygnębiająca perspektywa, ale miałam wrażenie, że oni naprawdę są zadowoleni z życia, nawet jeśli ich ono nie rozpieszcza. 
Tajowie nie są namolni, nie narzucają się ze swoimi usługami czy towarem, nie dotykają Cię, nie gapią się jak Hindusi, nie są agresywni jak Egipcjanie. W zasadzie oni w ogóle nie ekscytują się turystami. Można się z nimi targować w przyjaznej atmosferze, a jak się rezygnuje z zakupu to wciąż są przyjaźni, nie są dwulicowi. W swoim pojęciu dbają o czystość, gdy widzą, że niesiesz w dłoniach plastikową butelkę do wyrzucenia czy siatki, to je od Ciebie biorą i sami wyrzucają. 
Są lojalni wobec siebie, nie rywalizują o klienta, nie praktykują nieuczciwej konkurencji. Nie uznają też napiwków, co jest zaskoczeniem dla turystów. W Tajlandii napiwek daje się tylko wówczas, jeśli Taj zrobi dla nas coś wymagającego od niego dużego wysiłku lub zrobią coś wyjątkowo dobrze. W innych sytuacjach napiwek uznawany jest raczej za nietakt. Uznają uczciwą zapłatę za uczciwie wykonaną pracę, co oczywiście nie oznacza, że pierwsza cena, którą Ci proponują jest uczciwa ;) Zwykle jest od 50 do 200% zawyżona, więc targowanie jest obligatoryjne.

Zagrożenia?
Wszyscy przestrzegali nas przed problemami żołądkowymi, chorobami, moskitami, kradzieżami i oszustami, wilgotnością niszczącą elektroniczne urządzenia oraz narzucającymi się ladyboyami i wszechobecną seks turystyką. Otóż nic takiego nie miało miejsca! Ja, która nie mogę spokojnie zjeść pieczonego kurczaka lub ostrego gulaszu, bo umieram na ból żołądka, a świeżość potraw w restauracjach mogłabym oceniać z zamkniętymi oczami, w Tajlandii pochłaniałam smażone na głębokim oleju bliżej nieokreślone składniki z obskurnych straganów i nie tylko zachwycałam się smakiem, ale absolutnie nic mnie po nich nie bolało! Wilgotność powietrza zamiast zepsuć mi ajfona powodowała, że nigdy tak dobrze nie działał (chyba cieszył się z powrotu do domu;). Moskitów było jak na lekarstwo, w dodatku w ogóle mnie nie uczulały. W Polsce, gdy komar ugryzie mnie w stopę to przez tydzień mam spuchniętą, kulejącą kończynę, którą najchętniej bym sobie odgryzła. Naciągaczy spotykaliśmy, ale można się z nimi z uśmiechem na ustach targować. Co zaś się tyczy seks turystyki to absolutnie jej nie zauważałam. Wynikało to może z tego, że się za nią nie rozglądałam, bo nie mam złudzeń, że zainteresowani nie mieliby w Tajlandii najmniejszego kłopotu ze znalezieniem towarzystwa na wieczór, noc czy miesiąc... Jedynym realnym minusem podróży okazał się natomiast jet lag. Przed 5 dni nie mogłam spać w nocy, zasypiałam nad ranem, a w dzień czułam niepokój, nerwowość i otępienie. Śpiąc po 2-4 godziny na dobę nie można w pełni cieszyć się życiem i nowymi doznaniami. Myślę, że przy kolejnych podróżach będę musiała lepiej sobie z tym poradzić, bo szkoda, żeby przez brak snu tracić radość z poznawania tak pięknych miejsc.

Poniżej kolejne zdjęcia, a już niedługo relacja z Chiang Mai :)
Świątynia pośrodku warsztatów samochodowych.

Giganci przy wejściu do Wat Arun.









Suszone ryby.
Jajka na twardo jako przekąska.
Satajki, czyli szaszłyki z różnych składników - tofu, owoce morza, wieprzowina, wołowina, kurczak, jajka, parówki, chleb, surimi - czego dusza zapragnie.
Wat Phra Kaew