à la Ala

niedziela, 22 marca 2015

Droga jest celem


Jeśli chcesz polecieć na drugi koniec świata, albo przynajmniej dalej niż do Gdańska, musisz nauczyć się wyszukiwania tanich połączeń lotniczych. Nam trafiła się doskonała okazja lotu na Sri Lankę i z powrotem, za jedyne 1400 zł. Haczyk? Oczywiście. Podróż w każdą ze stron miała trwać trochę ponad dobę i obfitować z liczne przesiadki. Podeszliśmy do tematu taktycznie, z dużą dozą luzu i wyrozumiałości, z nadzieją, że jakoś to będzie i nie umrzemy po drodze z nudów i przemęczenia.

Start - Okęcie. Kierunek - Budapeszt. Cyk, jesteśmy. Za 4h drugi lot.

"Muszę Was poinformować, że siedzicie przy drzwiach ewakuacyjnych i w razie wypadku chcielibyśmy, abyście pomogli w abordażu. Oczywiście mamy nadzieję, że nic się nie wydarzy. Czy chcecie dalej tu siedzieć?". Przemiła i śliczna serbska stewardessa skończyła swój monolog witając nas na pokładzie malutkiego ATR 72-202, a ja z uśmiechem na ustach odpowiedziałam "Jasne, że chcemy!", po czym otworzyłam gazetę na artykule "Trzy minuty życia po śmierci". Dzięki Bogu, że nie boję się latać i byłam lekko wstawiona, bo ten maleńki samolocik i nasza wielka w nim rola trochę napędziły nam strachu. Machające stewardessy zawsze informują o lokalizacji wyjść ewakuacyjnych, ale nikt wcześniej tak otwarcie nie poruszał z nami tematu realnego abordażu. Huk silników zagłuszał rozmowy pasażerów, a turbulencje zaczęły się już przed wystartowaniem. Czułam się jak bohaterka filmu "6 dni 6 nocy" tuz przed wypadkiem. Wiedziałam jednak, że nic nie może nam się stać, bo przed odlotem jedliśmy na lotnisku węgierską kiełbasę prosto z opakowania. Nikt przecież nie może zginąć po tak groteskowym posiłku. Jest 20:43, opuszczamy Budapeszt i za ponad godzinę mamy wylądować w Belgradzie.

...jest i Belgrad, poszło szybciej niż myślałam, głównie dzięki mojej wrodzonej umiejętności do przesypiania lotów. Za godzinę czeka nas lot do Abu Dhabi.

5 godzin na pogrążonym w totalnych ciemnościach pokładzie samolotu Air Serbia, w którym panowały warunki szklarniowe, zamieniło moje stopy w stopy Hobbita. Teraz jestem gotowa do zwiedzania Śródziemia. Właśnie oglądamy wschód słońca z pokładu samolotu, jest 7:30 czasu lokalnego. Za kolejne 6 godzin kolejny lot, tym razem finalny do Colombo. Na ten lot cieszę się najbardziej, bo w końcu odbędzie się w warunkach nie uwłaczających ludzkim kończynom, a dodatkowo dostanę swój własny film box i 5 godzin nadrabiania zaległości kinowych.

Etihad naprawdę daje radę. Nie licząc incydentu z truskawkowym puddingiem w moim bucie, jestem zadowolona. Oglądam „Jak dogonić szczęście” i nastrajam się na wakacyjny klimat.

21:00, Colombo i pierwsze uderzenie gorąca. Parno, wilgotno, duchota, czyli wszystko to co kocham. Po wytargowaniu ceny za taksówkę jedziemy na południe do Hikkaduwy. 100 km pokonujemy w jedyne 2,5 godziny. W nocy Sri Lanka wygląda ponuro i złowrogo, a na dodatek my nie znamy adresu naszego hotelu. Taksówkach panikuje: "No address? No telephone number? Are you insane?". Chyba faktycznie jesteśmy, bo uwierzyliśmy w zapewnienia, ze wystarczy nam nazwa pensjonatu. Po 20 min nerwówki udało się. Jest 1 w nocy, hotel położony vis a vis oceanu, którego wzburzone fale uderzają z impetem o brzeg. W barze na plaży trwa impreza z szatańsko złą muzyka. Jest głośniej niż na Khao San Road w Sylwestra. Pijani surferzy wypadają przez balustradę na piasek. Rozwijamy moskitierę, instalujemy zatyczki do uszu i modlimy się, żeby zasnąć. Dobranoc.

Czy warto było tu pędzić w środku nocy, po kilkunastu godzinach lotów? Hikkaduwa nie jest w mojej ocenie miejscem wartym odwiedzenia, chyba, ze jest się doświadczonym surferem lub zaprawionym imprezowiczem. Surfing, bez znaczenia czy po trudnych falach czy zatłoczonych barach jest tutaj jedyną atrakcją. Pozostałych szybko zmęczy hałas, wysokie ceny i towarzystwo głośnych Australijczyków. Egzotyczna plaża zachwyca, ale w dużej mierze jest zawłaszczona przez knajpy, a w niektórych miejscach prawie w całości pochłonięta przez ocean. Idealna do biegania czy opalania, ale do kąpieli morskich już mniej. Co tu zatem robić? My pojechaliśmy na wycieczkę do Galle, by zwiedzić holenderski fort. Dostaliśmy się tam korzystając z wygód serwowanych przez lokalne autobusy. Siedzenia powleczone przezroczystym plastikiem, gaz do dechy i nieustannie wciskany klakson, czyli wszyscy użytkownicy drogi miejcie się na baczności. Na Sri Lance panuje tylko jedna zasada drogowa - kto większy ten ważniejszy. Każdy wymusza, nikt się nie zatrzymuje, wyprzedzanie na trzeciego to standard. Kierowcy autobusów są szaleni, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Jutro wybierzemy tuk tuka…

Jeszcze nie czuję, że mam wakacje. Nawet zdjęć nie chce mi się robić, dlatego załączam poglądówki z google'a (z wyjątkiem tej na górze - to widok z naszego tarasu). Jedno jest pewne - kocham tropikalna pogodę i niczego więcej do życia w tej chwili nie potrzebuję.




niedziela, 11 stycznia 2015

Kiedyś trzeba w końcu przestać


Który wybór jest najlepszy? Oczywiście ten, który zdecydujmy się dokonać. Musimy tak myśleć, chcemy tak myśleć, zresztą to przecież prawda. Nie można negować wszystkich swoich decyzji i zwyczajów, albo codziennie mierzyć każdy krok i poddawać pod wątpliwość jego słuszność, bo byśmy oszaleli. Ale co z decyzjami, które zostały podjęte za nas, a my z rozpędu/ przyzwyczajenia/ lenistwa/ bezrefleksyjności/ obawy (niepotrzebne skreślić), nie chcemy zdania zmienić? Czy nie warto drugi raz się zastanowić?

Nie jestem lekarzem, dietetykiem, trenerem, nie jestem kucharzem, moralistą, lobbystą, agitatorem, purystą... Jestem tylko z natury ciekawa i wrażliwa (złośliwi powiedzą nadwrażliwa) i lubię poznawać nowe grunty, zgłębiać nowe tematy, szukać dziury w całym. Gdy nieśmiało zaczynałam myśleć o wegetarianizmie znajomi mięsożercy podnieśli lament, że teraz będę im biadolić nad pysznym, krwistym stekiem o cierpieniu zwierząt. Obiecałam, że nie, ale ich postawa od razu wzbudziła we mnie dziwne uczucie, że ludzie zrobią wszystko, tylko, żeby czuć się ze sobą dobrze. Nawet odwrócą wzrok od cierpienia innych, jeśli akurat przeszkadza ono w posiłku.

W Polsce wszyscy byliśmy wychowywani na mięsożerców. "Zjedz chociaż mięsko, ziemniaczki zostaw". Każdy z nas to zna i słyszał setki razy, niczym mantrę. Mięso to zdrowie, rarytas, to przysmak. Przecież nie można inaczej, bo włosy wypadną, kości się wyłamią, przyjdzie anemia, osteoporoza, a najpewniej rak i niechybna śmierć głodowa. Wiedza z zakresu żywienia była ograniczona, książki tematyczne ciężko dostępne, a internet przyszedł do Polski przecież dopiero na koniec lat 90-tych.

Na szczęście świat się zmienia, a wraz z nim mogą zmieniać się nasze wybory. W 2003 roku ukazała się przełomowa książka o Diecie Plaż Południowych na dobre uświadamiająca, że to węglowodany proste są odpowiedzialne za nadwagę, a ograniczenie ich zbija zbędny tłuszcz z bioder, ud i otłuszczonego serca. Potem Dieta Atkinsa przetoczyła się jak tornado przez talerze amatorów utraty tkanki tłuszczowej, zbierając żniwo wielu odchudzonych białkiem zwierzęcym osób, cieszącym się nowym, zakwaszonym ciałem, z nieco nadwyrężoną wątrobą. Kolejnym krokiem była racjonalizacja żywienia, powrót do diet pełnowartościowych, rozsądniejsze podchodzenie do diet eliminacyjnych i wielka moda na ćwiczenia fizyczne. Pojawiła się Chodakowska, Lewandowska, Wolska, Bigos i inni trenerzy, którzy wbijają nam do głów, ze tylko systematyczne treningi i zdrowa zbilansowana dieta mają sens i dają upragnione efekty.

Przyszedł crossfit, joga, jogging i ścieżki rowerowe. Kucharze i dietetycy zaczęli odkopywać zapomniane przez wszystkich warzywa (jak jarmuż czy seler naciowy), przywracać do łask znielubione kasze (jak jaglana), przedstawiać nam zupełnie nowe i jeszcze niepopularne składniki (jak jagody goji, nasiona chia czy bezglutenowe mąki i bezlaktozowe mleka). Blogerki kulinarne zaczęły produkować i obfotografowywać coraz to nowe, jarskie potrawy, które nie tylko zachwycały paletą barw, ale o dziwo, smakiem również. Do tego media coraz częściej zaczęły podnosić temat praw zwierząt, hodowli przemysłowej i zagrożeń płynących ze strony oszukujących nas producentów. Czosnek z Chin, mięso napompowane wodą i chemią, trujące mleko. Ludzie zaczęli myśleć, zastanawiać się i redefiniować swoje przyzwyczajenia. Ja nie jestem tutaj wyjątkiem.

Należą do osób, które robią listy, a czasem nawet listy do list. Porządek musi być, tak samo jak porządny research. Zawsze chciałam być wegetarianką, ale zupełnie nie znałam się na temacie, a nie miałam w sobie zbyt dużego zacięcia, żeby poszukać, szczególnie, że mięsko przecież tak dobrze smakuje. W dodatku mieszkamy w zimnej strefie klimatycznej, mamy taką, a nie inną tradycję, mama się obrazi, no nie da się! Zwierzęta kocham obłędnie, kota karmię karmą z wyższej półki, przelewam pieniądze na schroniska, ale wzrok od filmów z hodowli przemysłowych odwracam. Jak można tak ludzi terroryzować takimi obrazami, prawda? Długo tak myślałam, ale temat wegetarianizmu wciąż powracał. W końcu nadszedł i mój czas i postanowiłam się zmobilizować. Ale najpierw research…

Pierwszym impulsem okazał się blog dobrze większości znany, Jadłonomia. Dla mnie doskonały. Przepisy są proste, pyszne i wyważone, fotografie apetyczne i zachęcające do działania, a autorka nie jest wege terrorystką. Uwierzyłam, że mogę zrobić coś dobrego i tak jak ze słodyczy rezygnuję na rzecz rozmiaru S, tak mogę zrezygnować z kupowania mięsa, dzięki czemu choć trochę ograniczę jego popyt. Wiem, że to niepopularne myślenie i dla wielu brzmię jak „old cat lady”, ale co ja poradzę, że dla mnie hodowle przemysłowe to zwierzęcy Oświęcim? Tam naprawdę dzieją się dantejskie sceny, codziennie.

Potem przeczytałam książkę Jeść przyzwoicie, z której wbrew własnej woli dowiedziałam się o kurczakach ze zwyrodniałymi stawami, które są tak szybko tuczone, że ich nogi nie nadążają się rozwijać i utrzymać nadmuchane korpusy. Stłoczone kurczaki mają poobcinane dzioby, bo wyrywają sobie pióra z psychicznej udręki. Przeczytałam, że razi się je prądem i podcina im się gardła, często nieumiejętnie i zwierzęta wykrwawiają się na śmierć w strachu i męczarniach. Czytałam o świniach kastrowanych na żywca, bo weterynarz to zbędny koszt, o tym, że podobnie jak krowy praktycznie nigdy nie widzą nieba. A jak mowa o krowach, wiedzieliście, że one dają mleko tylko w okresie laktacyjnym? Nazwijcie mnie debilem, ale ja tego nie wiedziałam. Sądziłam, że krowy mleczne po prostu dają mleko… Prawda natomiast jest taka, że specjalna odmiana krów dających mleko to bzdura. Krowy są sztucznie zapładniane, aby zmusić je do produkcji mleka. Cielaki po porodzie są zabierane natychmiast (nawet nie dostaną od matki siary, a matka nie może ich wylizać) i po kilkunastu tygodniach są zabijane jako cielęcina (cielaki przed ubojem płaczą). Krowa ma kilka sutków, ale mleko nie leci z każdego równocześnie, ponieważ cielak opróżnia je po kolei. W hodowlach przemysłowych w których podłącza się krowę do dojarki sprawia się jej olbrzymi ból, sztucznie ściągając mleko z początkowo pustych sutków. Ciągła laktacja wykańcza krowy fizycznie, niszczy im organizm, powoduje olbrzymi stres i po około 3-5 latach krowę się zabija. W naturalnych warunkach krowa może dożyć nawet 25 lat. Macie dość czytania?

Jeść przyzwoicie na szczęście przekazuje te informacje rodem z horroru w ograniczonych dawkach, dzięki czemu nie rzuciłam jej z przerażenia w kąt tylko z ciekawością doczytałam do końca. Autorka chciała jedynie przejść przez 12 miesięczny eksperyment dietetyczny, po którym planowała wrócić do starych, utartych ścieżek. Niestety przeliczyła się, bo gorsze od niewiedzy jest tylko wyparcie. Ludzie wolą myśleć, że na talerzu leży stek, a nie zwłoki krowy. I ja też nie jestem inna, okazuje się, że moralność łatwo zamieść pod dywan, szczególnie jak jest się głodnym lub łakomym. Rezygnacja z tego co się zna i lubi jest trudna i powinna wypływać z głębszej potrzeby, inaczej się nie uda i nie ma sensu się męczyć. Oburzają nas Wietnamczycy jedzący psy, a dlaczego nie oburzamy się na zabijanie polskich krów? Przecież różnica leży tylko w tradycji.

Motywacje jaroszy są różne. Jedni rezygnują z mięsa z miłości do zwierząt, inni ze względów zdrowotnych lub ekologicznych, jeszcze innym mięso po prostu nie smakuje. Są wegetarianie, są weganie, są frutarianie (podobno, chociaż nigdy żadnego nie poznałam). Są pescetarianie, czyli osoby, które nie jedzą mięsa ssaków i ptaków, ale ryby i owoce morza tak. Ja planuję zacząć właśnie od tej ostatniej grupy i zobaczymy. Wydaje mi się, że w obecnych czasach, kiedy produkty bezmięsne i jarskie przepisy są tak łatwo dostępne, aż szkoda byłoby nie spróbować. Szczególnie jak się chce. Mam nadzieję, że wytrwam, że poszerzę własne horyzonty, że nauczę się czegoś nowego, a przede wszystkim, że organizm mi na to pozwoli. Nie chcę rzucać się na głęboką wodę i stać się od razu lepsza od Pana Boga. Nie zamierzam nawracać mięsożerców, ani pościć, jeśli akurat innej potrawy niż mięso nie będzie możliwości zjeść. Po prostu chcę spokojnie, bez spiny zobaczyć czy mogę być wegetarianką. Jeśli ktoś również się nad tym zastanawia polecam http://www.zostanwege.pl/ Pomaga w stawianiu pierwszych kroków, ale nie należy zniechęcać się lekko moralizatorskimi treściami. Najważniejsze to nie pozwolić się oceniać i nie oceniać innych, nie dać się zniechęcić. W końcu tyle pyszności jest do zjedzenia.





środa, 26 listopada 2014

Tajlandia - od czego by tu zacząć?

Bangkok, China Town
Były bajeczne krajobrazy i relacjonowanie wrażeń, teraz czas na garść przydatnych informacji, które posłużą przyszłym tajskim podróżnikom. Na początek kilka podpowiedzi w temacie bagażu, żeby uniknąć niepotrzebnych niespodzianek.

Co zabrać w podróż?

Przede wszystkim wygodne, sportowe obuwie, lekkie, najlepiej do biegania – w Azjatyckich miastach i miasteczkach często brakuje chodników. Oznacza to, że chodzi się gdzie popadnie, często poboczem. A jak łatwo możemy sobie wyobrazić panuje tam, mówiąc eufemistycznie, brud. Nie polecam chodzenia w japonkach, łatwo się skaleczyć, a mikrokosmosu żyjącego w rynsztokach to ja nawet nie chcę sobie wyobrażać.

Polecam przyjechać ze swoim bikini i swoimi szortami – wszyscy, którzy jadą do Azji nasłuchali się utopijnych historii o podróży z pustym plecakiem, a wracaniem z wypełnionym azjatyckimi skarbami. Wszystko prawda, pod warunkiem, że nosicie azjatycki rozmiar. Poza tym dobrze jest mieć swój sprawdzony zestaw, przewiewny, wygodny, niesyntetyczny.

Okulary przeciwsłoneczne – w Tajlandii kupimy raczej same podróbki, a te z wiarygodnym filtrem są drogie. Słońce, szczególnie w porze suchej, razi tak mocno, że bez okularów spłoniecie marnie.

Kremy z filtrem – spokojnie można je kupić na miejscu w jednym ze sklepów sieci 7/11, ale wszystkie są wybielające. Natomiast wysokie faktory (30-stka, 50-tka) dostępne w aptekach są drogie.

Leki – zdecydowanie zabrać z Polski wszystko co uważamy za stosowne, szczególnie jeśli planujemy podróż bezdrożami.

Karta ubezpieczenia medycznego –  ciekawostka, w Tajlandii nie ma karetek, wiec jakby coś się stało najlepiej jest dojechać do szpitala taxówką, a w nim karta już się przyda.

Odtwarzacz muzyki – tam jest naprawdę bardzo głośno… dobrze jest móc się czasem odciąć.

Wodoodporne pokrowce na urządzenia elektroniczne – bardzo przydatne na wyspach.

Książki, a najlepiej E-booki -  szczególnie jeśli chcemy mieć coś po polsku, bo jeśli czytamy wszystko jak leci, to spokojnie można kupić tanio na miejscu, w księgarniach z używanymi książkami (przeważają skandynawskie kryminały)

A na koniec trochę cen w tajlandzkiej walucie (przelicznik z dziś: 1THB = 0,10 PLN)

Jedzenie:

- satajki na ulicy od 10-30 THB/ 1 szt.
- zupa Tom Yum 70-150
- piwo Chang 30-50, Leo i Singha 40-60
- lody Magnum 60
- naleśnik robiony na ulicy 50-70
- woda kokosowa od 20 na straganie do 80 w hotelu
- świeże owoce 30-60
- Shake/lassi 60-100
- Padthai na ulicy 30, w kurortach 120
- Curry z ulicznej garkuchni 50-90
- Sangsom bucket 150-300
- mała woda niegazowana 7, duża 17

Ciuchy:
- koszulki na ramiączka 100-120
- T-shirty 230-300
- sukienki 150-300
- torebki „Longchamp” 600-900
- Paszmina 100-200
- szorty, oldschoolowe Levi'sy 550-1300

Transport:
- taxi z lotniska w Bangkoku na KhaoSan 350
- tuk tuk z KhaoSan na dworzec główny 60
- prom z Koh Lanty na Koh Phi Phi 400
- prom z Koh Phi Phi na Phuket 400
- longtail z portu na Koh Phi Phi na Long Beach 150
- wycieczka 4 wyspy 1000
- wycieczka na Maya Bay 350-500
- autokar z Bangkoku do Chiang Mai 1500
- pociąg z Bangkoku do Chiang Mai 300
- samolot z Chiang Mai na Krabi (bilet kupowany last-minute w sezonie) 12000 ;/ - największy zonk podróży

Atrakcje:
- zwiedzanie Grand Palace w Bangkoku 500
- Tiger Kingdom od 650
- wycieczka do wioski słoni od 2500 do 5500
- 1/2h masaż stóp 120
- 1h masaż całego ciała 300

Inne bzdury:
- maska do nurkowania od 300
- filtry do opalania  360-700
- kable do ajfona 100-300
- case’y na ajfona 100-300
- hotel Sleep Within Bangkok 800/pokój 2-os

Namaste :)

Bangkok, uliczna garkuchnia
Phuket
Phuket
Doha
Doha, Miasto Duchów
Doha, widok na City z promenady





wtorek, 18 listopada 2014

Tłoczno w raju


Nawet jeśli nigdy wcześniej nie byłeś w Tajlandii to z pewnością umiesz sobie wyobrazić jej złote plaże i przepiękne krajobrazy. Myśląc „Tajlandia”, każdy z nas ma przed oczami konkretny widok, nie zdając sobie nawet sprawy skąd on pochodzi. Koh Phi Phi i Maya Bay to właśnie Tajlandia jaką znamy, którą oglądaliśmy oczami Leonardo DiCaprio w filmie Niebiańska Plaża i o której marzymy w chwilach przepracowania i zmęczenia naszą szerokością geograficzną. Jest to sztandarowe miejsce pielgrzymek turystów, najbardziej międzynarodowa z wysp, na której częściej usłyszysz język angielski niż tajski, a alkohol leje się kubełkami.

Koh Phi Phi jest zdominowana przez przyjezdnych, agresywnie eksploatowana, rozdeptywana, a jednak wciąż tak piękna, że widok zapiera dech w piersiach. Będę banalna mówiąc, że dla mnie to miejsce bajkowe, do którego mogłabym wrócić (a ja nie lubię nigdzie wracać…). Zresztą, widzicie widok z tarasu mojego domku to chyba sami rozumiecie…

Na Koh Phi Phi dopłynęliśmy promem z portu w Lancie. W podróży towarzyszyła nam Amerykanka Ileana, którą poznaliśmy w drodze. Oczywiście w codziennym życiu nie mielibyśmy okazji poznać tak nietypowej dla nas osoby i jest to jeden z atutów podróży, który cenię sobie szczególnie. Ileana, z urodzenia kubanka, jest profesorem na uniwersytecie w Dystrykcie Kolumbii, zajmuje się doradztwem w biurze karier, coachingiem i ma w sobie „to coś”. Zabawna, inteligentna, świadoma i „po amerykańsku” otwarta. Z wielkim dystansem do siebie i życia, opowiadała nam o kulisach pracy w DC, o tym jak to jest, gdy ma się znajomych na chwilę, na kontrakt. Wymienialiśmy się doświadczeniami, różnicami nas dzielącymi, stereotypami o naszych krajach i narodach. Rozmawialiśmy o gangach w Detroit, o wrażeniach z Tajlandii, o codzienności w której żyjemy. Mimo, że dzieli nas ocean różnic i doświadczeń to czułam, że nadawałyśmy na tych samych falach.
Ileana przyjechała do Tajlandii odwiedzić przyjaciela, który wraz z żoną przeniósł się do Bangkoku na kontrakt biznesowy. On, etniczny Azjata, ona Mołdawka. On podróżnik, poliglota, społecznik, miał zająć się rozwojem departamentu odpowiedzialnego za uświadamianie zagrożeń na podłożu seksualnym i polityką anty-AIDS. W podróży towarzyszył im kolega, Art Director z nowojorskiej agencji reklamowej, Afroamerykanin. Barwni, zabawni, w amerykańskim stylu radośni. Pamiętamy ich z kurortu na Lancie, gdzie nie sposób było ich nie zauważyć. 


Podczas, gdy Koh Lanta przyciąga głównie skandynawskie rodziny z dziećmi, Koh Phi Phi tętni życiem pełnym Amerykanów, Australijczyków, Anglików i Rosjan. Tłum spuszczonych ze smyczy młodych gniewnych w dzień snuje się uliczkami w "centrum" wyspy, kupując lokalne ciuchy, pijąc kubełki pełne Sangsoma i grając w rosyjską ruletkę z lokalnymi tatuatorami, którzy dziarają im sakralne wzory w najmniej sterylnych warunkach. Wieczorami zmienia się jedynie natężenie tłumu i decybeli. Obecność Tajow jest mało wyczuwalna, wręcz marginalna.

Na Koh Phi Phi nie ma dróg i transportu kołowego. Przyjeżdżają tam amatorzy nurkowania lub imprezowania (albo tacy, którzy nie czytali przewodnika i to jedyna wyspa, którą kojarzą). My znaleźliśmy swój sposób na Koh Phi Phi. Pierwszego dnia wdrapaliśmy się na punkty widokowe i zwiedziliśmy co się dało w obrębie wyspy. W pozostałe, planem było „żadnych planów”. Nasz hotel znajdował się dokładnie na drugiej stronie wyspy, wiec byliśmy odcięci od zgiełku, o co dokładnie nam chodziło. Na plaży nie było tłumów, morze pełne kolorowych rybek i raf zrobiło ze mnie fankę nurkowania z rurką. Gdy nudziło nam się słońce (gdyby coś takiego mogło w ogóle istnieć) relaksowaliśmy się na tarasie naszego bungalowa, który był po prostu idealny. I domek i widok.
Wydaje mi się, ze jestem dość banalnym podróżnikiem, który nie pluje na głóne atrakcje, w zamian za co masturbuje się miejscami spoza przewodnika. Ja lubię widzieć wszystko. I nie będę udawać, że będąc Koh Phi Phi zrezygnowałam z hipsterskich pobudek z zobaczenia Maya Bay.

Osławiona niebiańska plaża jest piękna, ale niestety, to co robią z niej Tajowie na życzenie turystów jest zatrważające. W takim tempie eksploatacji niedługo nie będzie co podziwiać. Na wodzie unosi się warstwa oleju, plaża jest rozdeptana, tłum tak gęsty, że ciężko znaleźć miejsce czy to na plaży czy w wodzie. To smutne, ze nikt nie sprawuje kontroli na racjonalnym korzystaniu z dóbr przyrody. Liczy się tylko kasa.

Koh Phi Phi jest prawdziwą rajską wyspą. A jak to bywa w raju, potrafi być tłoczno. Myślę jednak, że mimo wszystko na pewno warto ją odwiedzić. A najlepiej mieć towarzystwo, wynająć łódź i samemu pobawić się w odkrywcę. Tylko uważajcie na małpy, które czyhają na nieuważnych turystów i ich łupy do wzięcia.


Rodzina cfaniaków
Człekokształtni kleptomani
Widok z punktu widokowego na dwie strony zatoki
Pyszności
Koh Phi Phi Lee
Maya Bay
Lekki tłumek
Koh Phi Phi Lee
Widok z tarasu
Mogłabym tam zostać na długo...
Ale musiałam wrócić do rzeczywistości.

niedziela, 17 sierpnia 2014

Północ-Południe, czyli rajskie plaże Tajlandii

"Nie rezerwujcie żadnych hoteli i przelotów, wszystko załatwicie bez problemu na miejscu". Złote rady doświadczonych podróżujących znajomych wyszły nam bokiem bardzo szybko, ale najdotkliwiej poczuliśmy je, gdy z Chiang Mai chcieliśmy polecieć na Krabi. Po ponad godzinnej naradzie z przemiłym ladyboyem w chiangmejskim biurze podróży wyszliśmy z kontami uszczuplonymi o 1200 zł na głowę (dla porównania lot Warszawa-Bangkok-Warszawa Qatar Airlines kosztował 2050zł), i ciężkim uczuciem na sercach. Na domiar złego podróż okazała się niezupełnie warta swej ceny... Po blisko 10 godzinach dotarliśmy w końcu do hotelu, ale byliśmy tak wykończeni, że widok morza, palm i malowniczego kurortu nie zrobił na nas większego wrażenia. Bez zbędnych ceregieli zasnęłam na leżaku nad basenem, marząc by 5 dzień jet laga okazał się ostatnim, a Nakara Long Beach Resort okazała się warta zachodu.

Niewątpliwie, nasz kurort był uroczy (mimo, że niewart 1600 zł za 5 noclegów), ale... to mekka dla skandynawskich rodzin z dziećmi i emerytów lubiących pasywny rodzaj odpoczynku. Szybko zrozumieliśmy, ze panuje tu raczej uzdrowiskowy, niż rajski klimat. Owszem, basen był świetny, sam fakt bycia w Tajlandii tez, ale to za mało, żebym zakrzyknęła z zachwytu. Pragnęłam braku tłumów, tropikalnej fauny, skał widocznych na horyzoncie, pysznego jedzenia… Niestety,  jeśli macie podobne wymagania to zapomnijcie o Lancie i oszczędźcie sobie rozczarowania. 
Żeby jednak nie było, że narzekam na to, że Bóg pokarał mnie wakacjami w Tajlandii, powiem, że hotelowy basen był rewelacyjny i każda minuta w nim spędzona napawała mnie wielką radością. Gdyby nie on to bym niechybnie spłonęła.

Co zatem robić na tak „nieudanej” wyspie? My ratowaliśmy się spacerami, zresztą chyba jako jedyni desperaci na wyspie. Raz nawet zostaliśmy przez Taja-tuktukarza uznani za biedaków, ale cóż, taka karma.

Każdego wieczoru szliśmy do "centrum", czyli do przystani wokół której rozwinęła się sieć straganów, knajp, aptek i biur podróży. Jedzenie w hotelu było bardzo przeciętne i 3 razy droższe niż na mieście (gdzie i tak było drożej, niż w Bangkoku) dlatego szukaliśmy jadłodajni, która nas zachwyci. Wychodziło nam to z różnym skutkiem, ale przynajmniej nie tkwiliśmy 24/7 w jednym miejscu. Poza tym spacery były wartością samą w sobie. Raz spotkaliśmy na drodze węża, którego gładka skóra lśniła srebrzyście odbijając światło księżyca. Innym razem zobaczyliśmy małpę przywiązaną do drzewa, rozpaczliwie łaknącą wolności. Jeszcze innym natrafiliśmy na kawiarnio-księgarnię z używanymi książkami pozostawionymi przez turystów. Każdy regał zapełniony był książkami w innym języku. Królowały szwedzkie, norweskie i duńskie kryminały. To co z mojego punktu widzenia było jednak najfajniejsze, to wszechobecne koty w liczbie niepoliczalnej. Białe, szare, czarne, bure, syjamy, dachowce i persy, wszystkie jakie istnieją. Każdy leżał gdzie chciał, jak chciał i czuł się panem swojego domu.

Po 3 dniach zobaczyliśmy wszystko co sądziliśmy, że warto było zobaczyć i postanowiliśmy skorzystać z oferty biura podróży i wykupić wycieczkę po 3 wyspach- Koh Chuek, Koh Mook i Koh Ngai.
I teraz uwaga – nie będę wygłaszać praktycznie żadnych krytycznych uwag! Wycieczka była genialna! 

Koh Chuek zachwyciła nas wielkimi jak koty nietoperzami leniwie zwisającymi w sennej pozie na zacienionej stronie skały, a od słonecznej strony ławicą kolorowych rybek pływających tuż pod powierzchnią wody, ku uciesze nurków.

Koh Mook zasłynęła Szmaragdową Jaskinią, która sprzedawana jest turystom jako tajemnicze, ukryte i niedostępne miejsce. Oczywiście w Tajlandii nic na czym można zarobić nie pozostanie tajemnicą na długo, wiec laguna pękała w szwach od japońskich i wszystkich innych turystów, brodzących w wodzie w kapokach, przypominając bardziej pingwiny niż ludzi. Nie zniszczyło nam to jednak frajdy, bo do jaskini trzeba przepłynąć wpław. Jest to podróż w całkowitej ciemności, z innymi turystami dookoła i z tajskim przewodnikiem z przodu, którego latarka daje mniej światła niż ekran ajfona. Przez 60 metrów płynie się osoba przy osobie, walcząc z oporem kapoka i starając się nie uderzyć kolanem w ostre jak brzytwa krawędzie skalne ukryte pod wodą. Co i rusz kopie się współtowarzyszy podróży, bo nie mieliśmy pojęcie kto i gdzie jest. Międzynarodowy harmider odbijał się echem od czarnych ścian, a my zastanawialiśmy się jak długo może trwać 60 metrów… W końcu na horyzoncie zobaczyliśmy błękitną, jasną poświatę i poczuliśmy dno pod stopami. To było niesamowite doświadczenie, bo mimo złudnego poczucia bezpieczeństwa (w końcu nie byliśmy tam sami), jestem pewna, ze gdyby odpukać coś się komuś stało to jeden biedny Taj z mini latareczka i bardzo podstawowym angielskim nie dałby rady pomoc. Ale nic się nikomu na szczęście nie stało, a co przeżyliśmy to nasze.

Ostatnim punktem wycieczki była Koh Ngai. Dla mnie to archetyp tajskiej wyspy, miejsce idealne. Marząc o wycieczce do Tajlandii właśnie tak wyobrażałam sobie rajskie plaże. Złoty piasek, gorące morze, skały widoczne na horyzoncie, brak tłumów. Żałowaliśmy, że wcześniej nie odnaleźliśmy jej w przewodniku, bo z pewnością zostalibyśmy tam dłużej. Nie mniej jednak dobrze, że przynajmniej ją odwiedziliśmy.

Wróciliśmy szczęśliwi, zmęczeni i głodni, czyli tak jak się wraca po udanym dniu. Czekał nas ostatni dzień na Lancie, którego nawet dobrze nie pamiętam, bo byłam już tak podekscytowana wyprawą na sławną Koh Phi Phi, którą opiszę w następnym i ostatnim tajskim wpisie.