à la Ala

niedziela, 28 lipca 2013

Z Heinekenem na otwartym powietrzu


Co roku zarzekam się, że moja noga więcej na tym dziurawym i podmokłym lotnisku nie postanie i co roku, z godną podziwu wytrwałością łamię własne przyrzeczenia. Zamiłowanie do koncertów po prostu zmusza mnie, żeby do Kosakowa wracać. Żadna to Couchella czy Glastonburry, chociaż cenowo na pewno ich goni, ale jednak atmosfera jest dobra. Momentami bardzo dobra. Zresztą, co mogłoby się nie podobać, gdy przez 4 dni słyszy się muzykę na żywo? Już trzy tygodnie po fakcie, ale hołdując zasadzie, że lepiej późno niż później, opowiem kilka słów o blaskach i cieniach Heineken Open’er Festival.

W tym roku przeżyłam swoją  campingowa inicjację. Z wrodzonego wygodnictwa i delikatności (której Księżniczka na ziarnku grochu by się nie powstydziła), a także z głębokiej awersji przed robactwem, stroniłam w przeszłości od tego typu noclegów. Wiedziona jednak znakomitymi prognozami pogody, niską ceną i faktem, że zdecydowałam się na wyjazd w ostatniej chwili, postanowiłam poszerzyć biwakowe horyzonty i nocować pod przysłowiowym „gołym niebem”.
Wyjeżdżając w środę po 20:00, wiedząc, że 1 dzień festiwalu i tak przegapimy, staraliśmy się nadgonić stracony czas, osiągając na autostradzie prędkości startującego samolotu. Dojechaliśmy przed 1:00 w nocy i w asyście nieocenionych znajomych rozpoczęliśmy poszukiwania idealnego miejsca na rozbicie M1. Wymarzona spot strategicznie położony tuż przy ścieżce, który sobie nielegalnie poszerzyliśmy przenosząc ogrodzenie z taśmy, z widokiem na łąkę, okazał się strzałem w 10. Wbiwszy kamień węgielny pod postacią śledzia, poszliśmy zwiedzać okolice, czyli odwiedzać pozostałych znajomych w namiotach i pić bruder shafty. Gdy zaczęło świtać, popełzliśmy do namiotu.

Ku mojej uciesze, spało się wybornie! Faktycznie, pierwszego dnia miałam pewien problem z hałasem i upałem, który o 6 rano przemocą eksmitował nas ze środka, bezczelnie podkręcają temperaturę do 40 stopni, ale generalnie było bosko. Ciepło, sucho, miękko, bez robali, bajka. Łąka tuż obok, więc nie czuliśmy ścisku i tłoku, mieliśmy swoistą przestrzeń i prywatność. Nieopodal znajdował się parking – nasza śniadaniownia (śniadania, które z prawdziwą pieczołowitością przygotowałam przed wyjazdem smakowały wybornie - pasztet, pomidor, chleb, sok, serki topione, kabanosy i czekolada). Z drugiej strony, tez o rzut kamieniem, znajdował się kącik sanitarny. Ciągi blaszanych zlewów, toi toi, pryszniców z zimna woda i płatnych kabin z ciepłą (3zl). Wszystko wystarczająco blisko, żeby się nie zmęczyć na przymusowych spacerach, ale dostatecznie daleko, żeby nie odczuwać irytacji nieustannymi pielgrzymkami open'erowiczów. 

W ogóle Open'er ma 3 znaki szczególne- miliony toi toi, niekończące się kolejki do wszystkiego i niedziałające telefony. Jak raz się z kimś rozdzielicie, to o ile przypadkiem później na siebie nie wpadniecie, nie ma szans na komunikację komórkową (w tym miejscu pragnę podziękować mojemu niewywiązującemu się z umowy operatorowi Orange). 

Wracając jednak do pola namiotowego, to o ile pogoda dopisuje, a w tym roku było bezbłędnie, nie wyobrażam sobie lepszego rozwiązania noclegowego. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta – olbrzymia oszczędność czasu i sił. Z radością stwierdzam, że był to mój najbardziej wyluzowany Open'er, podczas którego po raz pierwszy nigdzie nie musiałam pędzić, spoglądając co chwilę z przerażeniem na zegarek. Jedynym minusem jest brak normalnych toalet, może w przyszłości ktoś zadba i o tę, niechlubną część ;)

Dość zachwytów o noclegu, czas napisać kilka słów o lineupie. Tutaj następuje rozczarowanie, z przykrością stwierdzam, że muzycznie był to najsłabszy od 5 lat festiwal. Lineup mocno rockowy, co broń Boże nie jest minusem, ale trochę niedopasowany do rodzaju odbiorców, w dodatku nieumiejętnie rozplanowany godzinowo i niedopasowany do scen. The National na scenie głównej jako ostatni koncert piątku - prawie wszyscy zasnęliśmy, mimo, iż był to jeden z najlepszych koncertów. Steve Reich jako koncert zamykający - totalna pomyłka, bo nawet jeśli ktoś chciał tam być, to albo zamarzł, albo zasnął! Plan środowy, czyli pierwszo-dniowy był petardą, podczas, gdy kolejne dni miały może po 1-2 naprawdę dobre pozycje. Koncerty były mało angażujące i zagrane poprawnie, ale beznamiętnie. Oczywiście Queens of the Stone Age dali czadu, podobnie jak Skunk Anansie, gdzie niedoścignioną w wariactwie scenicznym Skin po prostu roznosiła energia, ale to za mało jak na cały festiwal. Swoją drogą Skin, już drugi raz na Open’erze, zawsze daje z siebie 120% procent i jest jak dynamit!

Największe rozczarowanie? King of Leon! Caleb Followill nie wykazywał minimum zainteresowania publicznością, zerowa chęć do interakcji. Grali 1:1 jak z płyty, bez wysiłku, bez polotu. W dodatku koncert przyciągnął najgorszą możliwą publikę, świnopasów, dresiarzy i największych prostaków z całej Polski. Atmosfera koszmarna, ludzie zachowywali się gorzej niż na dożynkach w Nashville. Wielkie, wielkie zło! Przyznaję, że nie jestem oddaną fanką, ale jednak czasem lubię ich sobie w domu posłuchać i nigdy bym nie przypuszczała, że ich muzyka trafia do tak mało wyszukanych odbiorców.

Nie pozwoliłam na szczęście, by to złe wrażenie zepsuło mi ogólny odbiór Open’era. Było ciepło, fajnie, wesoło. Obyło się może bez momentów zapierających dech w piersiach, czy historiach, które moglibyśmy opowiadać później znajomym na imprezach, ale dało się w przyjemny i relaksujący sposób odpocząć. Tego mi było trzeba, tego oczekiwałam i nie zawiodłam się. Pewnie pojadę też za rok. 

W nocy się bawimy, w dzień śpimy:)
Cocaine&Cavior
Caipirinha najlepsza na upał na plaży
Startujemy!
Poranek w namiocie
KOL - bleeee
Amber Gold <3 Bogactwo!
Nasza ulubiona kawiarnio-restauracja w Gdyni - Lavenda Cafe Galeria.
Gdynia zachwyca reklamą w najgorszym guście
Skin
Kącik do ładowania telefonów - jak zwykle chcieli dobrze, a wyszło jak zwykle - część kontaktów nie działało, a to był jedyny punkt na całe pole namiotowe...
Drzemka przed The National
Szymuś:)
Arbuz z Brazylii

poniedziałek, 22 lipca 2013

Całe życie jest jak oglądanie migawki

Pani w wieku mocno zaawansowanym, odmawiająca w autobusie różaniec.
Robiąc to co robię, nie mogę pozbyć się myśli, że kiedyś, ktoś się zorientuje, wyrwie mi ajfona z rąk i z szewską pasją ciśnie nim o krawężnik. Oczami wyobraźni widzę jak moje ukochane tajwańskie szkło rozbryzguje się w miliony kawałków, a Steve Jobs przewraca się w grobie.

Zawsze, gdy robię ludziom zdjęcia z ukrycia, towarzyszy mi miłe uczucie podekscytowania, knucia wręcz, jakbym kradła gumę do żucia z delikatesów (czego zresztą nigdy nie zrobiłam i jak widać, muszę sobie teraz to wynagradzać). Jak do większości rzeczy i życiowych kwestii, również do ludzi mam bardzo ambiwalentny stosunek. Z jednej strony szczerze ich nie znoszę, irytują mnie, załamują swoją głupotą, bezrefleksyjnością czy czuję odradzę do ich parszywych charakterów, a jednocześnie nie wyobrażam sobie życia bez nich. Ludzie mnie fascynują, inspirują, zachwycają wręcz. Uwielbiam ich oglądać, przypatrywać się i analizować. Zawsze też zastanawiam się jakie życie prowadzą, jakich wyborów dokonują, dlaczego tak a nie inaczej się ubierają. Lubię też ich podglądać, zaglądać w okna, wczuwać się w ich egzystencję.


Jak byłam mała, miałam lornetkę. Albo mój brat miał, a ja mu podkradałam, nie pamiętam. Lubiłam siedzieć w oknie i obserwować sąsiadów. Po latach mi się to przypomniało i ze smutkiem stwierdzam, że teraz byłoby to utrudnione lub nawet niemożliwe. Kiedyś ludzie nie używali tylu rolet i zasłon, nie mieli aż tak silnej potrzeby odgradzania się od świata zewnętrznego. Teraz muszę zadowalać się okazjami w postaci niezasłoniętych okien w ich fortecach na kredyt. Prawdziwą radość przeżywałam w Stockholmie, gdzie panuje ogólno-miastowy ruch ekshibicjonistyczny. Tam każdy ma odsłonięte okna. Silna potrzeba słońca wyluzowana Szwedów do tego stopnia, że otworzyli się na świat. Nie muszą się zasłaniać, jak widać doszli do wniosku, że nie mają nic do ukrycia. A w Polsce? Pełna izolacja.


Daleko mam do pracy, spędzam średnio 45 minut w różnych formach komunikacji miejskiej. Z oczywistych względów tego nie znoszę, ale są też plusy. Czas na czytanie książek, pisanie blogów i...obserwowanie ludzi. Ludzie bowiem jacy są tacy są, ale nigdy nie będą dla wprawionego obserwatora nudni.
To był absolutny mistrz świata! Pani siedząca obok mnie w autobusie, wiek ok 75 lat, uczyła się angielskiego z wiekowych, pożółkłych ze starości fiszek. O 8:00 rano! Później wyciągnęła książkę po niemiecku...
Super Expres konsumowany z samego rana zaspokajał potrzebę wiadomości z kraju i ze świata.
411, jedna z najbardziej uczęszczanych w Warszawie linii autobusowych, wyposażona jest w krótkie autobusy. Podróż na glonojada bez jednego uśmiechu...
Centrum Warszawy tętni życiem bezdomnych...
Faszyn from Raszyn, czyli Gucci Srucci
Jechałam autobusem z Anną Wintour!
Nie wchodzę do metra bez paczki pokaźnego pliku krzyżówek!

poniedziałek, 1 lipca 2013

Dobry bulwers nie jest zły!


Zdaje się, że ludziom nigdy się nie dogodzi. Nie wiem czy to kwestia Polaków czy też cala populacja jest skażona malkontenctwem, ale wprawia mnie to w głęboką konsternację. Już tłumaczę o co mi tym razem chodzi. 

Mieliśmy w tym roku wyjątkowo mroźną i długą zimę. Ja osobiście straciłam wszelką nadzieje, ze ona kiedykolwiek ustąpi w momencie, gdy w zaspach śniegu przedzierałam się z koszyczkiem wielkanocnym do kościoła. Gdy pod koniec maja wciąż nosiłam jesienny płaszcz, miałam haniebne myśli samobójcze. Nie było słońca, nie było ciepła, znikąd szukać nadziei! W końcu, gdy wszyscy przypominaliśmy już White Walkerów z Gry o Tron, nastąpiła pora monsunowa, a wraz z nią zwiastun cieplejszych dni. 

Wiosna, jak to bywa już od kilku sezonów, przeszła niezauważona, by błyskawicznie ustąpić miejsca kapryśnemu latu. Sinusoidalne temperatury wprawiały i wciąż wprawiają wszystkich w stan rezygnacji i wewnętrznego rozbicia. Lato droczy się z nami, bawi w kotka i myszkę, a ludzie narzekają, że nie wiedzą jak się ubierać, bo jednego dnia jest 35 stopniowy upał, po czym w nocy następuję powódź i budzimy się w 13 stopniowym chłodzie. Faktycznie, pogoda iście wyspiarska, ale lepsze to niż epoka lodowcowa, to nie ulega dyskusji.

W połowie czerwca rozpoczęły się upały. Kilkudniowe niestety, ale ponad 30 stopni na termometrze i błękitne, cudownie bezchmurne niebo, pozwoliły choć na chwilę wygrzać na słońcu nasze białe niczym ściana, ciała. Wydawałoby się, że każdy normalny człowiek, odmrożony po 8 miesiącach zimy, będzie wniebowzięty. Tymczasem co się okazuje? WSZYSCY NARZEKAJĄ, ŻE ZA GORĄCO! Że duszno, że nie da się wytrzymać! Jedyne co mam w głowie słysząc takie bluźnierstwa to cytaty z Dnia Świra, więc milknę….

Wszechobecna klimatyzacja najbardziej daje czadu w pracy i komunikacji miejskiej. W tych pomieszczeniach ciągłym utyskiwaniom, że duchota, gorąc, masakra nie ma końca. Tak samo jak walkom o pilota do klimatyzacji. Jedni chcą bowiem siedzieć w chłodni, inni, Ci ubrani stosownie do pogody, wolą otworzyć okno, doceniając fakt, że nie jest zaklejone soplami lodu.  Ci pierwsi podczas wybitnie długiej zimy wyhodowali chyba nowe pokłady naturalnego ocieplacza i lato ich wyraźnie zaskoczyło. Ich zastałe ciała nie zaznały żadnych form ruchu, poza odśnieżaniem samochodu, od blisko roku, co widać po taktycznie dobranej, oversizowej garderobie. Po miesiącach obżarstwa nie mieszczą się bowiem w letnie ciuchy, a potem narzekają, że się duszą w swetrach podczas upału.

Nie pozostaje mi zatem, jak zaryzykować śmiałego stwierdzenia, że ludzie są nienormalni. I to nie w ten fajny sposób. Gdy im zimno to się przegrzewają, gdy ciepło - ochładzają do przesady. Najpierw nie szanują zdrowia, pracując niewolniczą pracą, potem zarobione pieniądze wydają na lekarzy. Takich absurdów jest cała masa. Mało kto zna swój organizm, a jeszcze mniej osób w ogóle zwraca na niego uwagę. Jarają szlugi, zapychają się słodyczami, zalewają żołądki kawą i alkoholem. Żyją jak krety, wychodząc z fabryk dopiero po zmroku. Niesamowite, że już Szekspir o tym pisał w Hamlecie. Ale najgorsza i tak klimatyzacja!

Musicie mi wybaczyć ten wylew utyskiwań i żali. Długo nie pisałam, a tu wracam z bulwersem, ale musiałam dać upust swojej irytacji. Takie mam przemyślenia, jako osoba nienawidząca chłodu, mrozu, zimna. Choruję od zamrażania mnie sztucznym nawiewem i nigdy nie zrozumiem ludzi, którym jest zbyt gorąco. Cały rok czekam na kilka dni upałów i też nie jest mi to dane. W dodatku jestem zwolenniczką i orędowniczką życia w zgodzie z naturą i własnym ciałem, gdzie tylko mogę staram się mieć to na uwadze, a chłód w lecie to zło! Dam jednak spokój, wszyscy chyba zrozumieli, temat wyczerpałam, a o wszechobecnym grzybie w klimatyzacji nie ma co wspominać. Ochłodzenie do 18 st + infekcja gardła gratis. Smacznego, na zdrowie.  

czwartek, 16 maja 2013

Dlaczego Budapeszt jest fajny?


Kultywuję z moja Mamą tradycję zwiedzania miast na literę "B". Był (i wciąż powraca niczym bumerang) Berlin, była Barcelona, następny miał być Budapeszt. Okazałam się jednak wyrodną córką i wiedziona pokusą majówki spędzonej ze znajomymi zdradziłam mamine plany. Za wszystko obwiniam meteorologów, którzy naobiecywali (słusznie zresztą) ponad 30 stopniowe upały i bezchmurne niebo, podczas gdy w Warszawie była szaruga. Oficjalnie jechałam na rekonesans i badania terenowe, żeby, gdy nadejdzie pora, Mamuśka dostała wszystkie atrakcje na tacy, bez konieczności radzenia sobie z nieprzyjemnymi niedogodnościami. Raport wyszedł pozytywnie!

1. Po pierwsze – nocleg! Chyba nigdy nie udało mi się mieszkać w tak wysokim standardzie, nie licząc hoteli z kilkoma złotymi gwiazdkami. Wraz z trójką co-wojażerów wynajęliśmy, w dodatku na ostatnią chwilę, olbrzymi i w pełni wyposażony apartament z trzema sypialniami, trzema łazienkami, kuchnią, salonem, wyimaginowanym przez nas basenem i salonem gier, położony w dodatku w dogodnej lokalizacji i należący to ultra wyluzowanych, rozrywkowych landlordów, czekających na nas z „welcome drinkiem” i kuponami na darmowe drinki w lokalnych barach! Było tam tak dobrze (za 80 zł od osoby/doba), ze nie mogliśmy przestać szukać haczyków, polskim podejrzliwym zwyczajem. Jak się okazało, haczyków nie było!

2. Forinty to prześmieszna waluta pozwalająca wydawać setki tysięcy, a w rezultacie i tak wychodzi to taniej niż w Polsce. Wino za dwa tysiące? Pewnie, dwa poproszę! 

3. Budapeszt, a dokładniej Peszt, pełen jest imprezowych spotów pod gołym niebem. Co krok to lepsza miejscówka! Jest lepiej - młodzi skupiają się nad oczkami wodnymi i nikt nie krzyczy, że zaraz ktoś się utopi po pijaku. Co dziwniejsze - oni się nie topią! Żadne też bałkańskie odmiany Pani Kuryłowicz nie molestują miasta, że młodzież to zło, zwierzęta, hałas, sodoma i gomora. Nikt się nie burzy na to, że fontanny służą jako stoliki barowe z opcją chłodzenia w bieżącej wodzie. To się nazywa praktyczne zaadaptowanie infrastruktury miejskiej.

4. Moda nie istnieje. Jasne, jest kilka flagowych marek premium, gdzie kupimy Cipo lub Ruha, ale zdają się one świecić pustkami. Za to second handów pełen dostatek. Młode Węgierki uwielbiają zbyt krótkie szorty i mini spódniczki, a do tego głębokie dekolty z których wylewają się ich obfite biusty. Mój kolega do dziś ma koszmary! W dodatku noszą zbyt małe rozmiary i nie przejmują się tzw. "muffin topami". Cyc do przodu i jazda!

5. Język węgierski jest absolutnie niezrozumiały. Nie, żeby to była jakaś nowość, ale zdaje się, że sami Węgrzy mają tego świadomość, bo praktyczna znajomość angielskiego jest wśród nich na wysokim poziomie! Tak poliglotycznych kelnerów i pracowników usług nie spotkałam nigdzie zagranico.

6. Węgierska kuchnia jest tłusta, ciężka i monotonna. Co wieczór zasypiałam z bólem żołądkiem, czego absolutnie nie łączyłabym z wypitym alkoholem! Co więcej, polskie wariacje flagowych węgierskich dań zdają się być smaczniejsze od oryginałów ;-) Wszystko jest zbyt słone, zbyt węglowodanowe, zbyt na głębokim oleju. Są też wyjątki, takie jak mistrzowska kiełbasa paprykowa, podobnie jak Tokaj 3 i 6 puttonowy i piwo Dreher.

7. Im ładniejsza etykieta i bardziej wymyślna nazwa piwa tym możecie być pewni paskudniejszego smaku. Tak okropnych piw zwalających goryczą z nóg jeszcze nie kosztowałam. Trzeba być czujnym!

8. Oprócz pubów pod gołym niebem, ozdabianych świecącymi lampeczkami, wiele jest też klasycznych lokali. Chociaż nie wiem czy nazwałabym klasycznym pub w którym psom wstęp bardzo zalecany (Kisuzem) ;-) albo dwupiętrowy skłot, od którego berlińskie Tacheles mogłoby się wiele nauczyć w kwestii skrajnie niewymuszonej nonszalancji, tudzież dosadniej - stylizacji na żulerię (Szimpla Kertmozi Bar). Wspaniała atmosfera!

Reasumując, Budapeszt jest na prawdę fajny! Ładny, przestronny, przyjazny. Zróżnicowane widoki, spójna zabudowa, efektowne zabytki, brak wieżowców, oryginalne miejsca dla młodych i starszych imprezowiczów - to wszystko składa się na obraz miasta przyjaznego mieszkańcom, w którym można nie tylko pracować, ale również wypoczywać. Bardzo polecam na krótsze lub dłuższe wypady, szczególnie w ciepłym okresie, kiedy można w pełni korzystać ze wszystkich atrakcji. Ceny są atrakcyjniejsze niż w Polsce, a pogoda iście południowa. Lokalne jedzenie mogłoby być lepsze, ale dla wybredziochów jest dużo zamienników. W powietrzu czuć bałkański, niezobowiązujący klimat, który pozwala się odprężyć i wypocząć. Chętnie tam wrócę :-)




niedziela, 5 maja 2013

Dzień Kobiet od Marysi Sadowskiej




Tym razem będzie krótko i na temat. Słowem wstępu zaznaczam, że jestem niczym nieuprzedzającym się, nie kierującym się stereotypami kinomanem, który jednocześnie od kilku lat nie ogląda telewizji (to działa chyba tylko na moją korzyść;-). Jasna sprawa, że mam swoje ulubione gatunki, tematy, reżyserów, aktorów, scenarzystów, blablabla, ale dziś nie o tym. Dziś chcę napisać jak przez zupełny przypadek obejrzałam polski film, który bardzo mi się spodobał.

Z zasady nie hołduję polskiej kinematografii, ponieważ zawiodła mnie zbyt wiele razy. Uważam, mówiąc ogólnikowo, że w polskim filmie źle się dzieje, albo, co gorsza, nic się nie dzieje. Scenariusze w większości są fatalne, reżyserzy słabi, nagłośnienie tragiczne, zdjęcia płaskie, obsady powtarzalne, kostiumy często jakby nieobecne. Tematyka najczęściej ultra depresyjna lub wojenna, tudzież kretyńska (Kac Wawa!?). Polskie filmy oglądam zwykle pod przymusem i z duszą na ramieniu. Mam wtedy zawsze jedno życzenie. Nie, nie to, żeby film mnie poruszył, urzekł, czy zafascynował. Nie. Po prostu, żeby mnie nie wkurzył. Kłamstwem byłoby jakbym napisała, że żaden polski film mi się nie podoba, bo są takie, które szczerze uwielbiam, ale nie zmienia to faktu, że patrząc szeroko, polskie kino jest miałkie. Tym większe zatem było moje zaskoczenie, po obejrzeniu filmu „DzieńKobiet”.

„Dzień Kobiet”, reżyserski debiut Marysi Sadowskiej, nazywany jest polską „Erin Brockovich”. Film opowiada historię prawdziwą o korporacyjnym wyzysku i ekonomicznych ograniczeniach, które z kolei powodują osobiste dramaty. Oczywiście owad w logo kosmetycznie został zmieniony, ale analogie są oczywiste. 

Halina (Katarzyna Kwiatkowska) jest pracownicą dyskontu „Motylek”, samotną matką, której życie z momentem awansu, paradoksalnie, przeradza się w koszmar. Pracując pod wielką presją szefa manipulatora, zmuszona jest zapomnieć o solidarności i przyjaźni, wyrzec się zrozumienia i empatii wobec swoich wcześniejszych koleżanek. Gdy w końcu nie wytrzymuje napięcia i niesprawiedliwości, postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Odważa się złożyć pozew przeciwko bezprawnemu traktowaniu pracowników, nie godząc się na życie w horrorze.

Film pokazuje realia niewolniczej pracy w międzynarodowych korporacjach, warunki panujące na każdych ich szczeblach, a także pranie mózgu jakie pracownicy przechodzą na wewnętrznych szkoleniach. Sceny „motylkowe” przeplatane są chorobami, romansami i najzwyklejszymi ludzkimi dramatami, których, jak na moje oko, jest jednak trochę za dużo. Odciągają one uwagę od głównego wątku i wywołują u widza znieczulicę. Momentami można czuć zbędne przytłoczenie i przesadę, ale jednocześnie wątki poboczne bez wątpienia budują świat głównej bohaterki, tym bardziej tłumacząc beznadzieję jej życia i motywując późniejsze postępowanie.

Film nie jest oczywiście wolny od tandety (np. „motylkowy” czarny charakter, boss), jednak rewelacyjna kreacja aktorska Katarzyny Kwiatkowskiej, znanej wcześniej głównie z kabaretów, wynagradza inne niedociągnięcia. Zbudowała postać wiarygodną, głęboką, wielowymiarową i widz to po prostu kupuje. Można śmiało powiedzieć, że bez jej autentycznej i naturalnej gry nie osiągnięto by tak dobrego efektu końcowego. 

Film „Dzień Kobiet” nie jest lekki, przyjemny i odprężający, ale jego rolą nie jest jedynie zasmucić i zdeptać dobre samopoczucie widza. Opowiada on uniwersalną historię o odwadze, nadziei i fakcie, że nigdy nie jest za późno, żeby coś w życiu zmienić lub przyznać się do popełnionych błędów. To film o buncie wobec niesprawiedliwości i wyzysku. Bardzo polecam i jednocześnie dziękuję Wiośnie Filmów za możliwość obejrzenia znakomitego, polskiego filmu!

piątek, 5 kwietnia 2013

Piątkowe dylematy, czyli: "Pić czy nie pić?"



No i nastał piątek a wraz z nim cotygodniowy problem pt. „Gdzie idziemy na piwo?”. Nie przyjemność, nie radość ze spotkania ze znajomymi – problem! Odnoszę wrażenie, że w tym mieście wszystko jest problematyczne, nawet piwo opiera się wypiciu. Dlaczego tak mówię? Już tłumaczę.

Warszawa jest duża, ale jej skomunikowanie budzi zastrzeżenia, szczególnie w godzinach nocnych. Dodatkowo większość dzielnic odgrywa rolę sypialni i generalnie rzecz ujmując nie jest ożywionych kulturalnie, mówiąc po polsku – poza Żabką i monopolem, ewentualnie kebabem nie uświadczycie tam klimatycznego miejsca, gdzie podczas śnieżnej wiosny można przepić lub przejeść trochę ciężko zarobionych złotówek w towarzystwie ludzi bliskim naszemu sercu. W efekcie jeśli chcemy spotkać się ze znajomymi, lądujemy w Centrum. A Śródmieście, jak wiadomo, niby pełne fajnych miejsc, a jednak jak przychodzi co do czego to nie ma w czym wybierać. Dlaczego tak się dzieje? Odpowiedź jest prosta – lokali jest za mało! Pubów jak na lekarstwo, za to kawiarni od groma, ale one zamykają się o 22:00. Podobnie jak restauracje. Puby praktycznie nie istnieją, zawsze są przepełnione, nigdy nie ma wolnych miejsc w weekendowe wieczory, a często też w tygodniu. Sami spójrzcie na szybki przegląd bogatej oferty rozrywkowej w Stolicy:

- ulica Poznańskia oferuje, chwilowo moje ulubione, lokalizacje - czyli Beirut i Kraken – puby z jedzeniem, głównie hummus, ale zawsze jest co wrzucić na ząb do wina. Wchodzi jak złoto! Co z tego jak tam zawsze jest tłok rodem z pociągów TLK. Średnia przyjemność pić na glonojada. Vis a vis mamy Tel Aviv, ale to jest bardziej bistro na lunch niż miejsce do wieczornej posiadówy. Poza tym też zawsze zapełnione po brzegi, ciaśniej tam niż pod Ścianą Płaczu podczas Jom Kippur.

- W promieniu znajduje się Meat Love i Znajomi Znajomych. Pierwszy lokal jak najbardziej godny polecenia, ale na burgera, a nie piwko. Wieczorem jest tam stypa. Ten drugi jest dla mnie miejscem-niespodzianką. Byłam tam dwa razy i za każdym razem wychodziłam zadziwiona. Za pierwszym trafiłam na imprezę lesbijek (bez żadnej informacji przy wejściu), za drugim na wesele? Przedziwne.

- Plan Zbawiciela, tudzież Plac Hipstera – wszystko cudownie, ale ileż można siedzieć w Planie B? Za starych, dobrych czasów, przed Epoką Lodowcową, gdy istniały jeszcze 4 pory roku można było posiedzieć w wiosennym ogródku lub postać pod arkadami, ale teraz można tam co najwyżej ulepić bałwana. Zresztą większy tłum kłębi się po przekątnej, w Warszawskiej. Miejsce ok, ale znowu – ciasnota! Obok Planu jest również Szarlotta, ale pozwolicie, że to miejsce przemilczę.

- Nowy Świat, czyli obskurne Pawilony. Tego przybytku nienawidzę od dawna, mimo iż uważam, że  te klity na trwale wkleiły się w tkankę miejską i nie należy ich usuwać, może jedynie zmodernizować. Nie znosiłam tam chodzić już od czasów szkolnych, kiedy nie obowiązywał zakaz palenia i w każdym pawilonie była wędzarnia. Teraz na szczęście ten problem przeminął, ale okolica Pawilonów stała się uwielbionym miejscem spotkań i żebraniny wśród śródmiejskich żuli. Nie bezdomnych, nie biednych – najgorszej maści śmierdzącym żuli. No i dresów. Lodzio miodzio!

- Foksal – nie wiem jak Wy, ale ja nie lubię taniego lansu w Sketch’u, w którym mężczyźni taksują Cię  wzrokiem nie pozostawiającym wiele do domysłów, a włosy ich błyszczą od żelu niczym tafla jeziora przy pełni Księżyca… Vis a vis jest Socjalna - miejsce nawet nie najgorsze, ale to restauracyjko-biesiadno, niewiadomoco idealnie nadaje się na spotkanie z modnie ubranymi koleżankami przy lampce wina. Tylko menu bardzo tłuste, co mnie trochę dziwi, skoro chcą uderzać w target modowy?

- Przeskok i nowe Cząstki Elementarne ok 20:00 wieją pustką, nawet drewnianych kostek do siedzenia jeszcze nie ma rozstawionych. Natomiast położona piętro wyżej Huta, jak sama nazwa wskazuje, bije po oczach nowohucką stylówą. Czerwone, lateksowe sofy to nie jest klimat atrakcyjny dla myślącego człowieka posiadającego przyzwoicie rozwinięty zmysł estetyczny!

- Chmielna i Powiększenie- jak najbardziej OK! Jedno z nielicznych miejsc w których jest przestrzeń, jest muzyka, jest klimat, jest alkohol. Zgrabne połączenie pubu i klubu. Wszystko się zgadza poza pozwoleniem na palenie w dolnej sali imprezowej. Bardzo nad tym ubolewam, bo o ile booking artystów mają fajny to nie znoszę dusić się w wędzarni i obserwować pijanych studentów, którzy tylko czają się, żeby mnie przypalić żarem.

- Lipowa, co my tam mamy? Kiedyś były Lody na Patyku, niby lodziarnia, ale wino włoskie mieli. Teraz  niestety pozostało po nich wspomnienie. Obok jest SAM i i By The Way – oba miejsca fajne, ale to są restauracjo-bisto-chlebodajnie, a nie puby!!!

- Solec na Solcu. Jest ok, tylko wystrój brzydki. Nie będę się jednak czepiać, miejsce jest przestronne i zlokalizowane na moim ukochanym Powiślu. Szkoda jedynie, że dla wielu dotarcie do Powiśla to problem - jest nisko, daleko od metra (w zimie wszystko jest daleko!), więc tym trudniej się w tych rewirach umówić.

- Warszawa Powiśle super, ale tylko w lecie (choć ponoć dziś inauguracja sezonu, ale, aż tak zaciętym hipsterem  nie jestem, żeby wytrwać w zaspach dla Ciechana Miodowego).

- OSiR – miejsce samo w sobie fajne, ale, mimo całej mojej sympatii do barmanów, nie znają się na swojej robocie…

- Skwer Hoovera – bardzo przyjemnie, ale tylko w lecie. Ogródek jest bardzo klimatyczny. W zimie nic szczególnego niestety.

Już rozumiesz drogi czytelniku, że w Warszawie, którą słoiki okradają poprzez płacenie podatków w swoich zacnych mieścinach, nie ma miejsca na relaks i odpoczynek w miłym, niezatłoczonym, czystym, acz klimatycznym pubie? Tutaj się pracuje! Tutaj się nie odpoczywa! Szkoda, bo kiedyś to chociaż prywatki po domach można było robić, a teraz to mało kogo na mieszkanie nawet stać… Zresztą, po tygodniu siedzenia w zamknięciu, czy to dom czy praca, chciałoby się wyjść do ludzi, socjalizować, porozmawiać, poszerzyć horyzonty, poznać kogoś nowego! Przepełnienie modnych miejsc pokazuje, że Warszawiacy są spragnieni kontaktów, chcą się uśmiechać i żartować, ale jak widać nie jest to łatwe. A ileż razy można chodzić wciąż do tych samych miejsc? Idę szukać jakiejś miłej miejscówki na wieczór, chyba, że możecie mi coś polecić? 




Zawieszona kawa podnosi ciśnienie



Nie wiem czy jestem cynikiem, sceptykiem czy realistką, a może jedynie wnikliwą obserwatorką i zaciętą komentatorką, ale od wczoraj mam używanie. Wszystko za sprawą „Zawieszanych kaw” na Facebooku, które to podnoszą ciśnienie internautom i dziennikarzom. Nic w końcu nie jednoczy ludzi bardziej niż inicjatywa wyciskająca wirtualne łzy. Tym, którzy jeszcze się z nią nie zetknęli, wszystko szybko tłumaczę.

Wczoraj wieczorem zauważyłam na Facebooku link do zdjęcia przedstawiającego starszego, zubożałego Pana, pochylonego w restauracji nad filiżanką kawy. Zdjęcie opisane było następująco: „Dobro jest proste. Wszedłem do małej kawiarni z przyjaciółką, każde z nas zamówiło dla siebie. Gdy siadaliśmy przy stoliku, dwóch ludzi podeszło do bufetu: - "Pięć kaw, dziękuję, trzy dla nas, a dwie zawieszone". Płacą, biorą swoje trzy filiżanki i wychodzą. Pytam przyjaciółki: - "Co to są zawieszone kawy"? Ona odpowiada: - "Poczekaj, zobaczysz". Jeszcze kilka osób weszło do kawiarni. Dwie kobiety zamówiły kawę, zapłaciły i wyszły. Następne zamówienie to siedem kaw dla trzech adwokatów: - "Trzy dla nas i cztery zawieszone". Rozważając co takiego zawieszone kawy, podziwiam piękny widok w słonecznej pogodzie. Nagle otwierają się drzwi. Mężczyzna w zniszczonym ubraniu wyglądający jak żebrak, podchodzi do kelnerki i pyta uprzejmie: - "Czy masz może zawieszoną kawę"? To proste - ludzie płacą z góry za kawę przeznaczoną dla tych, którzy nie mogą sobie pozwolić na kupienie gorącego napoju. Tradycja zawieszonej (suspended) kawy powstała w Neapolu i rozprzestrzeniła się po całym świecie. W niektórych miejscach, oprócz zawieszonej kawy, można zamówić kanapki, a nawet pełen posiłek". 

Pomyślałam, że ładna historia poglądowa, krzepiące w te zimowe dnie, a jednocześnie bardzo na czasie, biorąc pod uwagę podwyżkę VAT-u na kawę i temat bezrobocia nurtujący coraz więcej osób. Udostępniłam zdjęcie również u siebie i poszłam spać. Co widzę rano? Artykuł w ciągu kilkunastu godzin zdobył ponad 20 tysięcy lajków, 19 tysięcy sharów, 800 komentarzy i szerokie grono naśladowców! Autorzy prześcigają się w tworzeniu swoich własnych interpretacji historii podbijając statystyki – OSP Saska Kępa 240 lajków i 405 sharów, WawaLove 6,5 tyś lajków, Na Temat też dorzuciło swoje trzy grosze inkasując prawie 830 lajków w 6 godzin i wywołując dyskusję na ponad 30 komentarzy (dla niewtajemniczonych - te liczby wciąż będą rosły - podałam stan na chwilę pisania artykułu). Powstał fan page: „Czymasz może zawieszoną kawę?” i event o tej samej nazwie. Pojawiają się też pomysły około kawowe, jak ten: „Akcja Daj Herbatę” skierowana do bezdomnych z Dworca Centralnego i pomniejsze inicjatywy dożywiania potrzebujących w małych restauracyjkach.

Znakomita większość Polaków się emocjonuje, wzrusza i jednoczy, czyli robią to, co lubią najbardziej, a szydercy wyśmiewają i kpią. Inicjatywa została potraktowana albo nazbyt dosadnie, albo przesadnie wypaczona. Zamiast miłego "sąsiedzkiego" gestu, widzi się w niej  środki zastępcze dla realnej pomocy najbiedniejszym i cel do „lansowania” się na dobroczynność.

Czytamy komentarze:

- Wiecie co? Szczerze? To, aż mi się łzy w oczach zakręciły jak cholera. Wiadomo jak teraz się dzieje w Polsce, a wiele osób wylądowało na bruku… Wiadomo, że ludzie na bruku kojarzą nam się z „pijaczkami”, ale tak nie jest. Większość bezdomnych to ludzie, którym odebrano wszystko. Uważam, że to jest dobry pomysł, wróć – to jest wspaniały pomysł. Wystarczy nawet głupie 5 zł, aby komuś sprawić niespodziankę, dać kawałek siebie, swojego serca. Nie bądźmy obojętni. To jest naprawdę świetny pomysł!

- Co to daje oprócz dobrego samopoczucia płacącego? Czy faktycznie pomaga tym bezdomnym, zmienia ich sytuację? Czy raczej działa odwrotnie, ułatwia im życie na ulicy? Fajnie jest dawać, ale pomoc powinna być skuteczna.  

- Moim zdaniem to Wy wypaczacie tę ideę na wejściu, zakładając błędnie, że to ma być zamiennik zaspokajania podstawowych potrzeb i uspokajania czy ciszenia sumienia… Opiekę nad takimi ludźmi, jako społeczeństwo, płacąc podatki, oddajemy Państwu, licząc na to, że się z tej roli wywiąże. Kawa to jest coś ekstra, bonus, podzielenie się małą, chwilową przyjemnością…

- Może zróbmy next step? Będziemy chodzić do SPA i mówić – dwa razy sauna i raz zawieszona. I trzy zawieszone manicure’y. Bezdomni będą wdzięczni. Kiedy masz manicure, łatwiej się żyje pod mostem.

- U nas to nie przejdzie, kasjerka kasę chowa do kieszeni, a kawę zabiera do domu.

- Myślę, że w Polsce nie ma szans na tak piękną ideę. Najpierw musiałaby się zmienić mentalność Polaków, którzy i w tym przypadku zapewne nie omieszkaliby przykombinować i wykorzystać to dla siebie.

- Oczywiście można za cenę tego kubka kawy kupić w sklepie całą paczkę i zanieść do jadłodajni dla potrzebujących, ale wtedy to nie będzie to samo – chodzi o dopuszczenie do pewnych społecznych już rytuałów, jakimi jest m.in. ta cholerna kawa w kawiarni…

- Gadałam kiedyś z pewnym bezdomnym, oddałam mu swojego drinka pod barem, był mega zadowolony i uświadomił mi jak ważne są takie odskocznie od żywienia w jadłodajniach. Sorry, ale nie samymi słoikami człowiek żyje.

- Przypomniałam sobie case bezrobotnych kobiet, które klepały biedę i w ramach aktywizacji zawodowej wysłano je do SPA, do fryzjera, kupiono kosmetyki, skontaktowano z wizażystą, stylistką itp… Babki poczuły się ładniejsze, silniejsze, mocniejsze i część z nich znalazła pracę, bo nabrały pewności siebie.. To oczywiście daleko od tej kawy, ale idąc tym tokiem „było trzeba im dać na obiady, a nie zaczynać od durnego fryzjera i kosmetyków…”

Ruch wkurwionych odpowiedzialny za to całe facebookowe zamieszanie ironizuje na swoim fan page’u słowami: „Jak Wy mnie wk*.*cie. Zapodać Wam wyciskającą łzy historyjkę (prawdziwą, żeby nie było) i już chcecie pomagać! A bez łez to nie łaska?”. No właśnie, dobre pytanie? Skąd w ludziach ta potrzeba pomagania w sytuacjach i sprawach beznadziejnych, zamiast kultywowania codziennej życzliwości i czynienia małych gestów wsparcia? A może ta kawa jest właśnie takim małym, codziennym gestem? Zastanawiam się też skąd bezdomni i najbardziej potrzebujący mają wiedzieć o podobnych inicjatywach, bo szczerze wątpię, że posiadają stałe łącze, laptopa i konto na Facebooku, które by ich poinformowało. Poza tym, czy ktoś z Was widział kiedyś bezdomnego w restauracji czy kawiarni? Ja widziałam, jak go wyrzucała ochrona…

Nie mniej jednak uważam, że każda społeczna inicjatywa jest dobra i potrzebna. W sytuacji skrajnej biedy i zagrożenia życia ludzka egzystencja zostaje ograniczona do samej podstawy piramidy potrzeb, ale przecież nie samym chlebem człowiek żyje. Życzliwe słowo, motywująca rozmowa, ciepły gest – wszystko to może odmienić czyjeś myślenie, a tym samym ludzkie życie. Przeczytałam kiedyś, w mojej ulubionej książce zresztą, historię, która wryła mi się w pamięć i myślę, że idealnie pasuje do sytuacji. Otóż mała dziewczynka biegała po plaży i wrzucała do wody meduzy wyrzucone na brzeg. Widząc ją starszy mężczyzna zapytał się po co to robi, bo przecież nie ocali wszystkich. Dziewczynka odpowiedziała, że wszystkich nie, ale dla tych, które wrzuci z powrotem do morza ten mały gest ma wielkie znaczenie.

Strona akcji dostępna tutaj.
Fan page na Facebooku – tutaj.